اروتیک دهیمال

دهیمال‌ها بومیان دشت‌های کم‌ارتفاع شرقی ترای در نپال‌اند که بیشتر در ناحیه‌های جهاپا، مورانگ و سونساری زندگی می‌کنند و جمعیت کوچک وابسته‌ای نیز در آن‌سوی مرز، در هند، دارند. آنان به زبان دهیمال سخن می‌گویند که زبانی از شاخه‌ی دهیمالی خانواده‌ی زبان‌های چینی‌تبتی است و گروهی کوچک، در حد ده‌ها هزار نفر، هستند. ایشان از جامعه‌های قدیمی‌تر دشت‌های شرقی به شمار می‌روند.

جامعه و معیشت

دهیمال‌ها کشاورزانی یکجانشین‌اند که در دشت‌ها برنج، جوت و سبزیجات می‌کارند. آنان در تیره‌های برون‌همسر سازمان یافته‌اند و کاهنان روستا مراسم عبادی جمعی را برگزار می‌کنند. دین سنتی ایشان جان‌باوری است و بر طبیعت و خدایان سرزمینی مانند زمین و ارواح خانه و جنگل متمرکز است، و نیایش در زیارتگاه‌های روباز انجام می‌شود. با گذشت زمان، آیین‌ها و خدایان هندو به‌طور گسترده در میان آنان جذب شده‌اند. بافندگی با دستگاه‌های کمربندی و قابی مهارتی ارزشمند است و پارچه‌ی لباس زنان را تولید می‌کند. دهیمال‌ها که در میان همسایگان بزرگ‌تر نپالی‌زبان و راجبانشی زندگی می‌کنند، با وجود فشارهای شدید همگون‌سازی، زبان متمایز و تقویم آیینی خود را حفظ کرده‌اند. کاهنان روستا و شمن‌ها مراسم فصلی را برای خدایان نگهبان مزرعه و جنگل، از جمله الهه‌ی سانساری، برگزار می‌کنند و در پی محصول خوب و محافظت در برابر بیماری‌اند.

ظاهر و آرایش

زنان دهیمال دامن‌های پیچیدنی و شال‌های شانه‌ای دستبافت می‌پوشند که معمولاً تیره‌رنگ‌اند و حاشیه‌های راه‌راه رنگی دارند و با دستگاه‌های کمربندی و قابی بافته می‌شوند، و همراه با آن‌ها گردنبندهای مهره‌ی شیشه‌ای، نگین‌های بینی نقره‌ای و گوشواره به کار می‌برند. مردان به‌طور سنتی پارچه‌ی بافته‌ی ساده می‌پوشیدند و امروزه بیشتر لباس مدرن می‌پوشند. آرایش کلی در مقایسه با مردمان تپه‌های شمال‌شرقی ساده است که با جامعه‌ی کشاورزی یکجانشین دشت‌ها هم‌خوانی دارد. لباس سنتی و عبادت جمعی بیشتر در جشن‌های فصلی و مراسم تیره‌ای دیده می‌شود. دهیمال‌ها که در روستاهای مرتب با خانه‌هایی با بام پوشالی زندگی می‌کنند، نسل‌های بسیار در ترای شرقی کشاورزی کرده‌اند و امروز با فشارهایی بر سرزمین و زبانشان روبه‌رو هستند که تلاش‌هایی برای ثبت ترانه‌ها و آداب آنان برانگیخته است.