اروتیک باشقیرها

باشقیرها قومی ترک‌زبان در جنوب کوه‌های اورال‌اند که بیشتر در جمهوری باشقیرستان زندگی می‌کنند؛ جایی که دشت‌ها به کوه‌های جنگلی و دره‌های پهن رودخانه‌ها می‌رسند، یعنی بلایا، اورال و ساکمارا. این تلاقی مناطق، آنان را شکل داد. آنان دامدارانی کوچ‌نشین بودند که اسب‌ها و گوسفندان خود را در تابستان به مرتع‌های بلند می‌بردند و در زمستان به دشت‌های پست برمی‌گشتند، و آداب کهن‌شان هنوز نشانه این جابه‌جایی را دارد: فرهنگ سواره‌نظامی، سنت دیرینه شکار سواره، و تنها عمل بازمانده از گردآوری عسل وحشی از کندوهای جنگلی که بورنیچستوو نامیده می‌شود و واقعاً از آن باشقیرهاست، و یونسکو یادآور شده که به این شکل هیچ جای دیگری حفظ نشده است.

زبانشان به شاخه قپچاقی زبان‌های ترکی تعلق دارد، خواهر زبان تاتاری، اما آن‌قدر متمایز که باشقیرها با قاطعیت هر کسی را که این دو را یکی بداند تصحیح می‌کنند. این تفاوت شنیدنی است: زبان باشقیری مجموعه‌ای از سایشی‌های بین‌دندانی دارد که بیشتر به صداهای th انگلیسی شباهت دارد تا به زبان همسایگانش، و زبان ادبی در اوایل دوره شوروی جداگانه تدوین شد، تا حدی به‌عنوان تأکیدی عمدی بر این‌که باشقیرها تاتار با نام دیگری نیستند. این تمایز از نظر تاریخی اهمیت دارد: سرزمین باشقیرها در قرن شانزدهم به موسکوی پیوست و قرن‌های بعد شاهد سلسله‌ای از شورش‌ها علیه تصرف زمین‌ها و اسکان اجباری بود که بزرگ‌ترین آن‌ها به قیام پوگاچف در دهه 1770 پیوست. صلاوات یولایف، شاعر-جنگاور جوانی که همراه پوگاچف سوار بر اسب بود، هنوز چهره‌ای است که بر نشان جمهوری دیده می‌شود.

اسلام به تدریج از جنوب رسید و نخست توسط بلغارهای ولگا و بعدها مبلغان آسیای مرکزی آورده شد، و باشقیرها عمدتاً سنی‌مذهب و پیرو مکتب حنفی‌اند. دین در فرهنگ جا افتاد بی‌آن‌که لایه کهن‌تر زیرین را به‌طور کامل کنار بزند؛ باورهای روحی پیش از اسلام درباره کوه‌ها، چشمه‌ها و مردگان در آیین‌های عامیانه ادامه دارد، و کورای، نی‌لبک قصبی که از دو سو باز است و سبک طنین و ملودی آن بی‌شک باستانی است، هنوز سازی است که مراسم ملی را آغاز می‌کند. حماسه اورال-باتیر که نسل‌ها به‌صورت شفاهی منتقل شد پیش از آن‌که در دهه 1910 نوشته شود، در مرکز خودشناسی باشقیرها قرار دارد، همان‌گونه که کالوالا برای فنلاندی‌ها.

امروز حدود یک میلیون و نیم باشقیر در جمهوری خود زندگی می‌کنند، با جمعیت‌های کوچک‌تری در سراسر اورال و تا غرب سیبری. آنان اکنون مردمی شهری‌شده‌اند؛ اوفا، پایتخت، شهری با بیش از یک میلیون نفر جمعیت است، اما مناطق روستایی همچنان دانش کاربردی پرورش اسب، کومیس، یعنی شیر تخمیرشده مادیان، و گردهمایی‌های فصلی را حفظ کرده‌اند، به‌ویژه سابانتوی تابستانی که نشانه‌گذار سال است.