اروتیک بهوتیا

نام از «بود»، واژهٔ تبتی برای تبت، گرفته شده و از پایین، یعنی از سوی دشت‌ها و تپه‌های میانی، بر همهٔ کسانی نهاده شد که در جایی زندگی می‌کردند که هیمالیا به سوی فلات می‌شکند. این نام شامل جماعت‌هایی می‌شود که لزوماً خود را یک قوم واحد نمی‌دانند: جاد در بالادست رودخانهٔ بهاگیرتی، مارچا و تولچا در درهٔ نیتی و مانا، جوهاری یا شوکا در گوری گنگا، و رنگ در دره‌های دارما، بیانس و چودانس که نام خاص خود را دارند و ترجیح می‌دهند آن نام به کار رود. زبان‌های کهن این دره‌ها، یعنی بیانگسی، دارمیا، چودانگسی و همسایگانشان، به شاخهٔ هیمالیای غربی از خانوادهٔ چینی-تبتی تعلق دارند، با تبتی خویشاوندند نه آنکه از آن منشعب شده باشند، و چند تا از آن‌ها اکنون به آخرین گویشوران مسلط خود رسیده‌اند. آنچه این جماعت‌ها در آن شریک‌اند موقعیتشان است. آنان بر خط مرزی میان هند هندو و تبت بودایی زندگی می‌کنند و قرن‌ها با همین ویژگی امرار معاش کرده‌اند که مردمی باشند که می‌توانستند از آن بگذرند. غلات، شکر، پارچه و فلز به سوی شمال و از گردنه‌هایی بالاتر از 17,000 فوت عبور می‌کردند؛ نمک از دریاچه‌های تبت، بوراکس، پشم، پشمینه و گرد طلا به سوی جنوب بازمی‌گشتند. کالاها با بز و گوسفند حمل می‌شد، صدها راس در هر کاروان، که هرکدام یک خورجین دوتایی کوچک بر پشت داشت، زیرا حیوانی که در آن ارتفاع می‌چرد بهتر از حیوانی است که باید علوفه‌اش را حمل کنی. این معاملات بر پایهٔ شراکت‌های موروثی با خانواده‌هایی در سوی تبتی استوار بود که مانند خانه یا زمین به ارث می‌رسید.

روستاها به‌صورت جفت می‌آمدند: یک روستای بلند نزدیک گردنه برای تابستان و یک روستای پایین برای زمستان، و جماعت‌های کامل با دام‌هایشان میان آن دو جابه‌جا می‌شدند. بسیاری از خانواده‌ها هنوز این تقویم را نگه می‌دارند، با آنکه دلیلش از میان رفته است. این دلیل در سال 1962 از بین رفت، زمانی که جنگ با چین مرز را بست و اقتصادی که قرن‌ها جریان داشت در یک فصل متوقف شد. آنچه پس از آن آمد از بسته شدن مرز مهم‌تر است: به رسمیت شناخته شدن در سال 1967 به‌عنوان Scheduled Tribe و همراه با آن چرخشی جمعی و شدید به سوی تحصیل و کار مزدی، که به‌ویژه خانواده‌های دره‌ی جوهار با نتایج واقعی دنبالش کردند. بافندگانی که زمانی پشم تبتی را می‌بافتند، اکنون پشم را از پنجاب می‌خرند و پتو و قالی را با نام‌های مونسیاری و دارچولا می‌فروشند. دیگران زائران کایلاش را از طریق لیپولخ همراهی می‌کنند و ترافیک جاده‌ای را هدایت می‌کنند که پدربزرگ‌هایشان مالکش بودند. در سال 1974 زنان رنی، روستایی بوتیا در چامولی، خود را میان تبرهای یک پیمانکار و جنگل قرار دادند و به جنبش چیپکو صحنهٔ بنیادینش را بخشیدند. دین نیز مانند خود کشور لایه‌لایه است: آیین‌های هندو، عادات بودایی، و خدایان روستا و نیاکانی که هرکدام به شیوهٔ خود مورد خطاب قرار می‌گیرند.