اروتیک سادات باره

سادات باره، که در کتاب‌های تاریخ بیشتر با نام «بارها سیّدها» شناخته می‌شوند، جامعه‌ای تباری و مسلمان در بالادست دوآبِ گنگ و جمنا هستند. هویت آنان بر دو پایه استوار است: ادعای نسب از پیامبر محمد از طریق جدّی به نام ابوالفرح از واسطِ عراق، و سابقه‌ای دیرینه به‌عنوان سربازانِ سرسخت و زاده‌ی هند در امپراتوری گورکانی. سرزمین اصلی آنان ناحیه‌ی مظفرنگر در غرب ایالت اوتار پرادش است، نواری از شهرهای کوچک و روستاها مانند جان‌ساث، سامبالهرا، ماجهرا و بیداولی. خود نام نیز محل بحث است. برخی آن را از واژه‌ی باره به معنای دوازده گرفته‌اند، برای خوشه‌ای از دوازده روستا. دیگران آن را به واژه‌ای به معنای بیرون نسبت می‌دهند، برای تباری که املاک روستایی خود را بر دربار دهلی ترجیح می‌داد.

سنت، این جامعه را به چهار شاخه تقسیم می‌کند که هر یک به نام روستایی در پنجاب نام گرفته است که گفته می‌شود پسران جد نخستین در آغاز در آن ساکن شدند: تیهان‌پوری، چهتراوری، کوندلیوال و جاگنری. از آنجا به سوی شرق به دوآب کوچ کردند و زمین گرفتند. در دوران اکبر به خدمت گورکانیان درآمدند و افتخار موروثی رهبری طلایه‌ی امپراتوری را به دست آوردند، خطرناک‌ترین جایگاه در میدان نبرد. تاریخ‌نگاران دربار آنان را در شمار اشراف هندوستانی طبقه‌بندی کردند، متمایز از جناح‌های ایرانی و آسیای مرکزی، و رقبا نسب سیادت آنان را زیر سؤال بردند. پاسخ امپراتور جهانگیر این بود که شجاعت آنان خود دلیلی کافی است.

اوج قدرت آنان در دهه‌ی 1710 رقم خورد، هنگامی که دو برادر از شاخه‌ی جان‌ساث، عبدالله خان و حسین علی خان، پادشاه‌سازان امپراتوری شدند. آنان فرخ‌سیر را در سال 1713 بر تخت نشاندند، در 1719 برکنارش کردند و پشت سر هم سه امپراتور دیگر را بر تخت نشاندند، پیش از آنکه رقبایشان در 1720 آنان را سرنگون کنند. پس از آن انتقام‌گیری‌ها آغاز شد، جان‌ساث در کمتر از یک نسل غارت شد و خاندان به املاک خود پناه برد، املاکی که بخش بزرگی از آن در دوران حکومت بریتانیا به رباخواران رسید.

امروز سادات باره جامعه‌ای کوچک از زمین‌داران و صاحبان حرفه هستند. بیشتر آنان شیعه‌ی دوازده‌امامی‌اند و برخی خانواده‌های سنی‌مذهب نیز در میانشان هست، و تقویم محرم سال آنان را سامان می‌دهد. مجالس عزاداری و دسته‌های تعزیه برگزار می‌شود و خویشاوندان از شهرها به امامباره‌های نیاکانی بازمی‌گردند. آنان به زبان اردو سخن می‌گویند که در روستاها از خاری‌بولیِ روستاهای پیرامون رنگ می‌گیرد. ازدواج به‌طور سنتی درون خانواده‌های سیّد باقی مانده و شجره‌نامه‌ها با دقت نگهداری می‌شوند. بسیاری نام خانوادگی زیدی یا واسطی دارند که به زید بن علی و به واسط اشاره می‌کند. تقسیم هند در 1947 این جامعه را دو پاره کرد و اکنون بخش بزرگی از آنان در پاکستان زندگی می‌کنند، به‌ویژه در کراچی، جایی که در شمار مهاجران اردوزبان به حساب می‌آیند.