اروتیک شارچوپ‌ها

شارچوپ‌ها مردم شرق بوتان هستند. خود این نام در زبان دزونگکا به معنای «شرقی‌ها» است، برچسبی که بوتانی‌های غرب بر این گروه نهاده‌اند و نه نامی که خود گروه در اصل برای خویش برگزیده باشد. به‌طور گسترده تصور می‌شود که آنان از قدیمی‌ترین جمعیت‌های مستقر پیوسته در بوتان‌اند و پیش از ورود نگالوپ‌ها از تبت در قرن نهم در آنجا سکونت داشته‌اند. سرزمین آنان در ناحیه‌های شیب‌دار و جنگلی قرار دارد که از لونتسه رو به پایین تا سامدروپ جونگخار، در مرز هند، امتداد دارد. این سرزمین ملایم نیست: پشته‌ای پس از پشته دیگر از جنگل‌های پهن‌برگ نیمه‌گرمسیری، که دره‌های عمیق رودخانه‌ها آن را بریده‌اند، و تراس‌های کشت ذرت و برنج که به هر زمینی که به اندازه کافی ثابت بماند تا کشت شود چسبیده‌اند.

زبان آنان، تشانگلا، از خانواده چینی-تبتی است، اما به‌آسانی در درون این خانواده جای نمی‌گیرد: آن‌قدر به تبتی و دزونگکا نزدیک است که واژگان مشترک داشته باشد، و آن‌قدر دور است که گویشور یکی از آن دو بدون تلاش نمی‌تواند دیگری را دنبال کند. تشانگلا زبان کار شرق و زبان مشترک میان جوامعی است که در غیر این صورت به کورتوپ، چوکانگاکا یا یکی از چند زبان کوچک‌تر همان دره‌ها سخن می‌گویند. این زبان از نظر تاریخی زبانی شفاهی بوده است و بیشتر گویشوران تشانگلا به‌جای آن به دزونگکا یا انگلیسی می‌خوانند و می‌نویسند.

دین در زندگی شارچوپ‌ها آیین بودایی دروکپا کاگیو و نینگما است، همان مکتب‌هایی که بقیه بوتان را تعریف می‌کنند، اما روی لایه‌ای کهن‌تر از آیین‌های محلی متأثر از بون قرار گرفته که کاملاً در آن جذب نشده است. نیایشگاه‌های خانگی با نذورات به خدایان کوه و ارواح سرزمین همزیستی دارند. جشن‌های روستایی که حول لاماها و رقص نقاب‌دار شکل گرفته‌اند تقویم را با آیین‌هایی مربوط به محصولات، بیماری و مردگان شریک‌اند، آیین‌هایی که خیلی پیش از سنت رسمی صومعه‌ای وجود داشته‌اند. ناحیه تراشی‌گانگ به‌ویژه به خاطر این شیوه‌های لایه‌لایه و به خاطر نوعی آیین بودایی عامیانه شناخته می‌شود که خانگی‌تر و کمتر متمرکز بر صومعه است تا آنچه در دزونگ‌های غرب دیده می‌شود.

از نظر سیاسی، شارچوپ‌ها بوتان مدرن را بیش از آنچه گمنامی نسبی‌شان در خارج از کشور نشان می‌دهد شکل داده‌اند. اغلب آنان را بزرگ‌ترین جزء قومی منفرد جمعیت توصیف می‌کنند، هرچند ارقام دقیق محل مناقشه‌اند و دولت آمار تفکیکی قومی منتشر نمی‌کند. شرق بوتان از نظر تاریخی کمتر از غرب در دولت مرکزی ادغام شده بود و جاده‌ها تنها در نیمه دوم قرن بیستم به بخش بزرگی از این منطقه رسیدند؛ این تازگی هنوز در شیوه ارتباط جوامع شارچوپ با پایتخت، سلطنت و بقیه کشور نقش دارد.