اروتیک انگالوپ

نگالوپ مردم غرب و مرکز بوتان هستند که فرهنگشان الگوی آن چیزی شد که اکثر بیگانگان امروز به‌عنوان بوتانی می‌شناسند: دژهای دزونگ که هر دره را لنگر می‌اندازند، غو و کیرا به‌عنوان لباس روزمره، تقویم جشنواره‌های نقابدار تشچو، و خود زبان دزونگخا به‌عنوان زبان ملی. نام آنان تقریباً به معنای «نخستین برخاسته» یا «نخستین گرویده» ترجمه می‌شود، اشاره به اینکه نیاکانشان از تبت به جنوب مهاجرت کردند و قرن‌ها پیش از آنکه مکتب دروکپا کاگیو در سراسر کشور در سده هفدهم توسط ژابدرونگ نگاوانگ نامگیال، لامای تبتی که وحدت بوتان به دست او هنوز شکل سیاسی و دینی آن را تعیین می‌کند، تثبیت شود، به آیین بودا گرویدند.

از نظر جغرافیایی در دره‌های داخلی مرتفع زندگی می‌کنند، از جمله پارو، تیمپو، پوناخا، وانگدو، و از طریق کوه‌های سیاه تا بومتانگ، منظره‌ای از مزارع برنج و گندم سیاه پلکانی میان تپه‌های کاج، و مهاجرت‌های زمستانی که تاریخاً خانواده‌ها را به ارتفاعات پایین‌تر می‌برد. دزونگخا در شاخه تبتی (Tibetic) خانواده چینی-تبتی (Sino-Tibetan) جای دارد و با زبان تبتی سیکیم و دره چومبی نزدیک است، هرچند طی چند قرن آن‌قدر واگرا شده که تبتی کلاسیک نوشتاری (chöke) تقریباً به‌عنوان زبان آیینی جدایی عمل می‌کند، همان‌گونه که لاتین زمانی برای گویشوران زبان‌های رومی چنین بود. شاخه‌های بومتانگ و خنگ در مرکز بوتان به زبان‌های شاخه بودایی شرقی (East Bodish) سخن می‌گویند که با دزونگخا مرتبطند اما متقابلاً فهمیدنی نیستند، یادآور اینکه Ngalop بیشتر یک مقوله فرهنگی و سیاسی است تا صرفاً زبانی.

بودیسم تبتی در اینجا حوزه‌ای جدا از زندگی مدنی نیست. دزونگ هر ناحیه هم بدنه رهبانی و هم اداره غیرروحانی را در همان دیوارها جای می‌دهد، ترتیبی که زابدرونگ آن را تدوین کرد و هرگز کاملاً از هم گشوده نشد. خانواده‌ها چوشام (chösham) را نگه می‌دارند، یعنی اتاق محراب خانگی، و اکثر خانواده‌های گسترده دست‌کم یک عضو دارند که سلک رهبانی گرفته یا در گومبا (goemba) درس می‌خواند. از شیوه‌های متمایز می‌توان به چرخش سالانه آیین‌های روستایی مرتبط با خدایان نگهبان محلی و سنت‌های خنگ و بومتانگ در بافت یاترا (yathra) و آشپزی مبتنی بر گندم سیاه اشاره کرد که مرکز بوتان را از غرب برنج‌خوار متمایز می‌کند. حس Ngalop از خود با سیاست دیرپای بوتان در انزوای محتاطانه گره خورده است؛ دیر به روی گردشگری گشوده شد، دیر اجازه تلویزیون داد و درباره آنچه اجازه ورود می‌دهد سخت‌گیر است، و این حمایت‌گری اشکال زنده‌ی عمل را به شیوه‌هایی حفظ کرده که برای منطقه هیمالیا غیرعادی است.