اروتیک یهودیان کوچین

حدود هزار سال، یهودیان سواحل کرالا چیزی کمیاب در تاریخ یهود داشتند: فرمانروایانی که از ایشان محافظت می‌کردند، نه اینکه علیه‌شان بشورند. همچون همسایگان هندو، مسلمان و مسیحی خود به زبان مالایالامی سخن می‌گفتند. با فلفلی تجارت می‌کردند که کشتی‌ها را به سوی ساحل مالابار می‌کشاند. همچنین شبات، قوانین غذایی و دعاهای عبری را پاس می‌داشتند که آنان را به‌عنوان قومی مستقل متمایز می‌ساخت. سنت جامعه می‌گوید که نخستین بار با کشتی‌های تجاری شاه سلیمان آمدند. سند مکتوب از حدود سال 1000 استوارتر است، هنگامی که پادشاهی از سلسله چرا دستور داد صفحات مسی حک شود که به رهبری یهودی به نام جوزف ربان حقوق تجاری و امتیازاتی می‌داد که وارثانش نگه می‌داشتند.

نخستین مرکز آنان کرانگانور بود که اکنون کودونگالور نامیده می‌شود و نزدیک دهانه رود پریار قرار داشت. با تبدیل شدن کوچین به بندر اصلی و جنگ‌های اوایل سده شانزدهم که سکونتگاه کهن را از هم پاشید، خانواده‌ها به آنجا کوچیدند و راجا زمینی در کنار کاخ خود در متانچری به آنان داد. مردم هنوز این محله را «جیو تاون» می‌نامند. کنیسه پاردسی آن که در سال 1568 ساخته شد، کفی از کاشی‌های چینی آبی و سفید با نقاشی دستی دارد. حکومت پرتغالی‌ها برای جامعه سخت بود. پس از آنکه هلندی‌ها در سال 1663 کوچین را گرفتند، زندگی آسان‌تر شد و پیوندها با یهودیان آمستردام گشوده شد.

در درون جامعه، شکاف‌ها عمیق بود. یهودیان مالابری، جمعیت قدیمی‌تر، چند کنیسه در کوچین و شهرهای نزدیک داشتند. پاردسی، نامی به معنای بیگانگان، از سده شانزدهم به بعد از اسپانیا و پرتغال، هلند و خاورمیانه آمدند و خود را از دیگران جدا نگه داشتند. گروه سومی به نام مشوکراریم از نوادگان بردگان آزادشده و گرویدگان بودند. نسل‌ها کنیسه پاردسی مانع عضویت کامل آنان می‌شد. در سده بیستم، ای. بی. سالم، وکیلی از مشوکراریم، روش‌های اعتراض غیرخشونت‌آمیز گاندی را به کار گرفت تا جایگاه برابر را برای آنان به دست آورد.

زندگی خانگی آداب کرالا را با قانون یهود درمی‌آمیخت. آشپزان در غذاهای گوشتی از شیر نارگیل استفاده می‌کردند، زیرا لبنیات قوانین کاشروت را می‌شکست. زنان مجموعه بزرگی از آوازها به یهودی‌مالایالامی ساختند، یعنی مالایالامی آمیخته با واژه‌های عبری، و آنها را در عروسی‌ها و جشن‌ها می‌خواندند. پژوهشگران بعدها این آوازها را ضبط و بررسی کرده‌اند.

پس از تأسیس اسرائیل، تقریباً کل جامعه، بیشتر در دهه 1950، به آنجا رفت و در روستاهای کشاورزی مانند نواتیم در نقب مستقر شد. تنها شماری اندک از یهودیان هنوز در کرالا زندگی می‌کنند. درون یکی از کنیسه‌های کوچین در موزه اسرائیل در اورشلیم بازسازی شده است و کنیسه متانچری همچنان پذیرای جریان پیوسته‌ای از بازدیدکنندگان است.