اروتیک آگراوال‌ها

آگراوال‌ها جامعه‌ای تاجر از شمال هند هستند که نام خانوادگی‌هایشان همزمان شجره‌نامهٔ خانوادگی‌شان است. Bansal, Mittal, Singhal, Jindal, Goyal, Garg, Tayal, Kansal: این نام‌ها کمتر شبیه نام‌های خانوادگی اروپایی‌اند و بیشتر مانند نشانه‌های قبیله‌ای عمل می‌کنند، یعنی گوترا که تعیین می‌کند فرد با چه کسی نمی‌تواند ازدواج کند. سنت، تعداد آن‌ها را هجده می‌داند، به شمار پسران مهاراجا آگراسن، پادشاه نیمه‌افسانه‌ای آگروها در آنچه امروز ناحیهٔ هیسار در ایالت هاریانا نامیده می‌شود، که جامعه نام خود را از او گرفته است. داستانی که به او نسبت داده می‌شود، از درستی تاریخی‌اش مهم‌تر است. گفته می‌شود او به‌جای ریختن خون بیشتر حیوانات، چرخهٔ قربانی‌های آتش را کنار گذاشت، و این گرایش به آهیمسا (پرهیز از آزار) امروز در جامعه دیده می‌شود: گیاه‌خواری تقریباً فراگیر است و اقلیت قابل‌توجهی از آگراوال‌ها جین دیگامبارا هستند نه هندو، و با پسرعموهای ویشنَوایی خود خیابان، ازدواج و کمک‌های معبد را شریک‌اند. تقسیم‌بندی‌های رتبه‌ای، بیسا و داسا، زمانی تعیین می‌کردند چه کسی با چه کسی غذا بخورد و ازدواج کند، و هنوز در مذاکرات ازدواج قدیمی سر برمی‌آورند.

زبان مخصوصی برای آگراوال‌ها وجود ندارد. آن‌ها به زبانی صحبت می‌کنند که دشت‌ها صحبت می‌کنند: هندی معیار، هاریانوی، براج، و ماروری در مرز راجستان، همه از زبان‌های هندوآریایی، و این برای گروهی که با شغل و خویشاوندی تعریف می‌شود نه با زبان، امری عادی است. آنچه آن‌ها را کنار هم نگه داشت اعتبار بود. از قرن هجدهم به بعد، خانواده‌های آگراوال مسیرهای تجاری را از دشت گنگ تا کلکته، بمبئی و حیدرآباد دنبال کردند و به غلات، پارچه و وام‌دهی پولی مشغول بودند، و بعدها به جوت، شکر و سرانجام فولاد پرداختند. نام برخی از بزرگ‌ترین گروه‌های صنعتی هند و خارج از کشور، نام گوترا است. رسمی که از آگروها به یادگار مانده، این شیوه را بهتر از هر دفتر حساب توصیف می‌کند: هر خانوار آنجا به تازه‌وارد یک آجر و یک روپیه می‌داد، تا غریبه‌ای که می‌رسید هم خانه داشته باشد هم سرمایهٔ در گردش. در دیوالی دفترهای حساب پیش از گشودن برای سال نو پرستش می‌شوند و لاکشمی به‌عنوان شریک تجاری گرامی داشته می‌شود، نه یک مفهوم انتزاعی. جشن آگراسن جایانتی در پاییز برگزار می‌شود. بخشش انتظار می‌رود و علنی است: مدرسه، بخش بیمارستان، خانهٔ استراحت زائران، پناهگاه دام، که هر کدام نام اهداکننده را در جایی می‌آورند که همه بتوانند بخوانند.