اروتیک لوهارها

لوهارها با آهنگری تعریف می‌شوند. نام آنان از واژهٔ سانسکریت به معنای آهن گرفته شده و قرن‌ها در شمال هند به یک چیز اشاره داشت: خانواده‌ای که تیغهٔ گاوآهن، داس، میلهٔ محور و لولای در را با دم دستی می‌ساخت و تعمیر می‌کرد. آنان یک کاست‌اند نه یک قبیله، بنابراین سرزمین مادری واحدی ندارند. جوامع لوهار در راجستان، گجرات، اوتار پرادش، بیهار، مادیا پرادش، ماهاراشترا، پنجاب و هاریانا پراکنده‌اند، در ترای نپال نیز حضور دارند و تا پنجاب و سند در پاکستان امتداد می‌یابند. به زبان منطقهٔ خود سخن می‌گویند، یعنی مارواری، گجراتی، هندی، بوجپوری، پنجابی، مراتی یا اردو، که همه از زبان‌های هندوآریایی‌اند. آنچه آنان را به هم پیوند می‌دهد حرفه، نام خانوادگی و ادعای مشترک نسب از ویشواکارما، صنعتگر الهی، است.

دین از نقشه پیروی می‌کند. بیشتر لوهارها هندو هستند و جشن ویشواکارما پوجا را برگزار می‌کنند، روزی که ابزارهای حرفه تمیز می‌شوند، حلقه‌های گل بر آن‌ها آویخته می‌شود و تمام روز دست‌نخورده می‌مانند. در پنجاب بخش بزرگی از آنان سیک‌اند و همراه با نجاران، رامگاریا شمرده می‌شوند، جامعه‌ای که در کارگاه‌ها و بعدها در صنعت ساختمان آفریقای شرقی و بریتانیا ثروتمند شد. در اوتار پرادش، بیهار و پاکستان لوهارهای مسلمان وجود دارند که بسیاری از آنان امروزه به نام سیفی شناخته می‌شوند. زیرگروه‌های منطقه‌ای به ده‌ها می‌رسند، اما آنچه بیرونی‌ها می‌شناسند گادیا لوهارهای راجستان‌اند، آهنگرانی دوره‌گرد که در گاری‌های گاوکش آراسته به آویزهای برنجی زندگی و سفر می‌کنند. به روایت خودشان، آنان سلاح‌ساز فرمانروایان میوار بوده‌اند و پس از آنکه مغولان در قرن شانزدهم چیتورگره را گرفتند، سوگند یاد کردند که تا بازپس‌گیری قلعه، روی تخت نخوابند و شب‌ها چراغی روشن نکنند. نهرو در سال 1955 دسته‌ای از گاری‌های گادیا لوهار را از دروازه‌های آن عبور داد تا آنان را از سوگند رها کند و برخی خانواده‌ها یکجانشین شدند. بسیاری یکجانشین نشدند و گاری‌هایشان هنوز پیش از برداشت محصول در حاشیهٔ روستاها توقف می‌کنند تا تیغه‌ها را تیز کنند و ابزارهای فرسوده را دوباره آهنگری کنند.

قرن بیستم برای این حرفه سخت بود. ابزارهای کارخانه‌ای و فولاد ارزان، آهنگری روستایی را از رونق انداخت و بیشتر لوهارها امروز به کشاورزی، جوشکاری، رانندگی، ادارهٔ مغازه‌های ابزارفروشی یا کار ساختمانی مشغول‌اند و سندان را یا برای درآمد جانبی نگه داشته‌اند یا یکسره کنار گذاشته‌اند. جایگاه اجتماعی‌شان هم مانند بقیهٔ چیزها متنوع است: بیشتر ایالت‌ها لوهارها را در شمار طبقات عقب‌ماندهٔ دیگر فهرست کرده‌اند، در حالی که در بیهار مناقشه‌ای طولانی بر سر اینکه آیا آنان همان مردم قبیلهٔ لوهارا هستند و از این رو شایستهٔ وضعیت قبایل فهرست‌شده‌اند، در سال 2022 در دیوان عالی کشور با پاسخ منفی پایان یافت. انجمن‌های ویشواکارما از جهت مخالف فشار می‌آورند و خواستار شناخته شدن آنان به عنوان تبار صنعتگران ماهر به جای کاست خدماتی هستند. آهنگری دیگر محل امرار معاش بیشتر لوهارها نیست، اما هنوز جایی است که آنان هویت خود را در آن می‌یابند.