اروتیک مؤمن انصاری

مؤمنان انصاری در ریشه، بافندگان اسلام در جنوب آسیا هستند. برای قرن‌ها، دستگاه‌های بافندگی دستی در محله‌های مسلمان‌نشین شمال هند را خانواده‌هایی می‌چرخاندند که با نام جولاها شناخته می‌شدند. آن حرفهٔ موروثی هنوز هم این جامعه را تعریف می‌کند، هم در نظر همسایگانش و هم در نظر خود اعضای آن. نام‌هایی که امروزه به کار می‌برند انتخابی آگاهانه بود. در آغاز سدهٔ بیستم، اصلاح‌گران کوشیدند کلمهٔ جولاها را که با ضرب‌المثل‌های روستایی تمسخرآمیز درباره بافندگان آمیخته بود کنار بگذارند. به جای آن مؤمن به معنای باورمند و انصاری را گذاشتند که این جامعه را به انصار، مردم مدینه که پیامبر محمد را پناه دادند، پیوند می‌دهد. امروزه بیشتر خانواده‌ها به این تبار پایبندند.

سرزمین اصلی آنان دشت گنگ در ایالت‌های اوتار پرادش و بیهار است. جامعه‌های بزرگی نیز در جارکند، بنگال غربی، ماهاراشترا و گجرات، در ترای نپال و در پاکستان زندگی می‌کنند، جایی که بسیاری پس از تقسیم در آن ساکن شدند. زبان جداگانه‌ای با نام انصاری وجود ندارد. آنان به زبان منطقهٔ خود سخن می‌گویند: اردو و هندی در شمال، بوجپوری یا مایتیلی در خانه‌ها در بیهار، و گجراتی یا مراتی در غرب. همهٔ این‌ها زبان‌های هندوآریایی‌اند و اردو به‌ویژه به‌عنوان زبان آموزش دینی وزن خاصی دارد. آنان مسلمانان سنی‌اند، بیشترشان پیرو مذهب حنفی، و جماعت‌های بریلوی، دیوبندی و اهل‌حدیث همه حضور دارند. در مناطق قدیمی بافندگی، خانه اغلب کارگاه هم هست؛ در اتاق جلو یک دستگاه بافندگی گودالی قرار دارد و مسجد چند خانه آن‌طرف‌تر است.

سیاست نمایه‌ای روشن به این جامعه بخشید. کنفرانس سراسری مؤمنان هند، بافندگان را به‌صورت یک بلوک رأی‌دهندهٔ طبقاتی سازمان داد. در دههٔ 1940 با خواست لیگ مسلمانان برای تأسیس پاکستان مخالفت کرد، زیرا به جنبشی که آن را به رهبری مسلمانان زمین‌دار و دارای منزلت بالا می‌دید بی‌اعتماد بود. آن بحث دربارهٔ طبقه در درون جامعهٔ مسلمان امروز در جنبش پسماندا زنده است که از مسلمانانِ طبقات صنعتگر و کارگر سخن می‌گوید. در هند، مؤمنان انصاری در فهرست طبقات عقب‌مانده دیگر (OBC) قرار دارند.

نول هنوز محک هویت است، حتی جایی که دیگر سودی ندارد. ابریشم بنارسی از واراناسی، ساری‌های ماو و ابریشم تسار بهاگالپور همه تا حد زیادی مدیون بافندگان انصاری‌اند، و بسیاری از خانواده‌ها این حرفه را تا شهرهای نول برقی بیوندی و مالگاون دنبال کردند. دیگران به تجارت پارچه روی آوردند، و به همین دلیل این جامعه گاهی ساده‌تر تاجر توصیف می‌شود. کبیر شاعر، که در سروده‌های خود خویشتن را جولاها خوانده، با غرور آشکار، او را از آنِ خود می‌دانند.