اروتیک ناریکوروا

در ایالت تامیل نادو، شناسایی Narikurava آسان است و اشتباه فهمیدن‌شان هم آسان. آن‌ها خانواده‌هایی هستند که در بیرون معابد، در ایستگاه‌های اتوبوس و در محوطه‌های جشن، رشته‌هایی از مهره‌های شیشه‌ای رنگی، سنجاق‌قفلی و گیره‌ی مو می‌فروشند، و زبانی که در میان خودشان صحبت می‌کنند تامیلی نیست. این زبان Vaagri Boli است، زبانی از خانواده‌ی هندوآریایی. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن در غرب و شمال هند هستند، نه در جنوب دراویدی اطرافش، و این با سنت‌های خود جامعه درباره‌ی منشأ شمالی‌شان هم‌خوانی دارد. نامی که بیگانگان به کار می‌برند از تامیلی می‌آید و nari به معنای شغال را با kuravar ترکیب می‌کند، واژه‌ای که مدت‌ها برای مردمان تپه‌ها و جنگل‌ها به کار می‌رفت. نام رایج دیگر، Kuruvikkarar، به پرندگان اشاره دارد. هر دو نام شیوه‌ی معیشت مردم را توصیف می‌کنند، نه محل زادگاهشان.

در بخش عمده‌ی تاریخی که خودشان به یاد دارند، آنان به‌عنوان شکارچی و دام‌گذار از اردوگاهی به اردوگاه دیگر کوچ می‌کردند و پرندگان و شکار کوچک را برای خوراک و فروش می‌گرفتند. آن زندگی پس از آن‌که قانون حفاظت از حیات وحش هند در سال 1972 بیشتر آن را ممنوع کرد، به شدت محدود شد و فروش مهره و زیورآلات ارزان کار اصلی‌شان شد. امروز بسیاری از خانواده‌ها در سکونتگاه‌هایی در حاشیه‌ی شهرها زندگی می‌کنند، برخی در مسکن دولتی، و هنوز برای نمایشگاه‌ها و فصل جشن‌ها سفر می‌کنند. گروه‌هایی که زبان و آداب‌شان یکی است در ایالت‌های همسایه زندگی می‌کنند. مشهورترین‌شان Hakki Pikki در کارناتاکا است که نامش هم به معنای شکارچیان پرنده است.

دین آنان هندو است و بر الهه‌های مادر متمرکز است که کالی در میان آن‌ها برجسته است، و قربانی حیوانات به‌طور سنتی بخشی از آیین‌های جشن بوده است. زنان بخش عمده‌ی هویت قابل‌مشاهده‌ی گروه را حمل می‌کنند: گردن‌بندهای مهره‌ای چندلایه، پارچه‌های درخشان و زیورآلات سنگین که آنان را در هر جمعیت بازار متمایز می‌کند.

شناسایی رسمی به کندی رسید. برای دهه‌ها، تامیل نادو Narikurava را در شمار Most Backward Classes به حساب می‌آورد، در حالی که آنان استدلال می‌کردند که باید در فهرست Scheduled Tribe جای گیرند، فهرستی که حمایت قانونی قوی‌تری و سهمیه‌ی جای‌ها در مدارس و مشاغل دولتی به همراه دارد. پارلمان سرانجام این وضعیت را در اوایل دهه‌ی 2020 اعطا کرد. تبعیض روزمره کندتر تغییر کرده است. در سال 2021 ویدئویی از یک زن Narikurava که توضیح می‌داد چگونه از وعده‌ی غذای رایگان جمعی یک معبد نزدیک Mamallapuram رانده شده، در سراسر ایالت پخش شد و واکنش عمومی دولت را برانگیخت. این ویدئو نشان داد که این نوع طرد هنوز چقدر عادی است و نادیده گرفتنش امروز چقدر دشوارتر شده است. برای بیشتر خانواده‌ها امروز، مبارزات واقعی بر سر تحصیل، مسکن امن و درآمد ثابت است.