اروتیک پوروم

قوم پوروم یکی از کوچک‌ترین قبیله‌های دارای شناسایی رسمی در ایالت مانی‌پور هند است، قومی کوهستانی که کمتر بیگانه‌ای در هند می‌تواند محل آن را روی نقشه پیدا کند. با این حال، نامشان در فهرست‌های مطالعاتی انسان‌شناسی در چند قاره دیده می‌شود. این شهرت عجیب به یک کتاب برمی‌گردد. انسان‌شناس هندی T. C. Das در دهه 1930s کار میدانی میان آنان انجام داد و در سال 1945 کتاب The Purums: An Old Kuki Tribe of Manipur را منتشر کرد. ثبت دقیق او از اینکه چه کسی با چه کسی ازدواج کرده بود، به مادهٔ خام یکی از طولانی‌ترین بحث‌ها در نظریهٔ خویشاوندی تبدیل شد.

داس دریافت که پوروم‌ها به پنج تیرهٔ پدرتبار برون‌همسر تقسیم می‌شوند. از مرد انتظار می‌رفت که با تیره‌ای ازدواج کند که مادرش از آن بود، و تیره‌ای که به تیرهٔ دیگری زن می‌داد، قرار نبود از آن تیره زن بگیرد. در سال 1955 George Homans و David Schneider دربارهٔ نظام‌های ازدواجی از این دست، با مفاهیم احساسات و پیوندهای شخصی نوشتند. Rodney Needham در سال 1958 با تحلیل ساختاری جامعهٔ پوروم پاسخ داد و بار دیگر در کتاب Structure and Sentiment در سال 1962 به آن پرداخت. او پوروم را نمونهٔ الگوی اتحاد نامتقارن دانست، حلقه‌ای بسته از زن‌دهندگان و زن‌گیرندگان. منتقدان بعدی به شجره‌نامه‌ها بازگشتند، شمردند و دریافتند که ازدواج‌های واقعی آشفته‌تر از آن نمودار هستند. پوروم‌ها در این مناقشه هیچ نقشی نداشتند. این ماجرا درسی روشن است دربارهٔ اینکه یک پژوهش قوم‌نگاری واحد چقدر می‌تواند وزن بکشد.

زبان آنان، که آن را هم پوروم می‌نامند، به خوشهٔ Old Kuki از شاخهٔ Kuki-Chin خانوادهٔ Sino-Tibetan تعلق دارد. این زبان با زبان همسایگانی مانند Kom، Aimol و Chiru خویشاوندی نزدیک دارد. زبانی کوچک است و گویندگانش در زبان‌های گسترده‌تر ایالت نیز زندگی می‌کنند: Meitei، زبان مشترک درهٔ ایمفال، و انگلیسی که در مدرسه می‌آموزند. دین کهن با ارواح روستا و خانه از راه پیشکش و قربانی حیوانات سروکار داشت. در طول قرن بیستم بیشتر پوروم‌ها مسیحی شدند. مانند دیگر جوامع کوچک Old Kuki، آنان در ایالتی زندگی می‌کنند که سیاستش را جمعیت‌های بسیار بزرگ‌تر Meitei، Naga و Kuki تعیین می‌کنند. برای آنان، حفظ هویتی متمایز و شناخته‌شده، امری عملی به همان اندازه که عاطفی است.