اروتیک شینا

شینا، که مردمشان را شین هم می‌نامند، جامعه‌ای داردی در غرب هیمالیا و قراقروم است که بیشتر در گیلگیت، استور، چیلاس و کوهستان در گیلگیت-بلتستانِ پاکستان زندگی می‌کند و جیب‌هایی هم در کوهستان سند و اطراف دراس در لداخ دارد. آنان به زبان شینا سخن می‌گویند، زبانی هند و اروپایی از گروه داردی، و بیشترشان مسلمان‌اند، شامل جوامع سنی و شیعه.

جامعه و معیشت

اقتصاد شینا ترکیبی است از کشت آبی تراس‌ها برای گندم، ذرت، جو و میوه (زردآلو، توت، گردو) و دامداری بز، گوسفند و گاو در مراتع مرتفع. روستاهای کنار سند و شاخه‌های آن بر پایه تبارهای پدرتبار سازمان یافته‌اند، و آداب کهن، مفاهیم قوی شرافت، مهمان‌نوازی و، در گذشته، پرهیز از برخی غذاها و حیوانات مرتبط با پاکی آیینی را حفظ کرده است.

زبان و میراث

شینا یکی از بزرگ‌ترین زبان‌های داردی است و گنجینه‌ای غنی از سنت شفاهی آواز، حماسه و ضرب‌المثل دارد. این قوم که مدت‌ها بر مسیرهای تجاری و زیارتی از میان کوه‌ها قرار داشته، تأثیرات گوناگون را در سراسر منطقه گیلگیت جذب و منتقل کرده است.

ظاهر و آرایش

مردم شینا معمولاً اندامی متوسط، پوستی گندمگون تا قهوه‌ای روشن، موهای مشکی موج‌دار، چشمان تیره و چهره‌هایی با ویژگی‌های زاویه‌دار کوهستانی دارند. مردان شلوار قمیص، چوغه‌ی پشمی و کلاه پکول لوله‌شده می‌پوشند و مردان مسن ریش کامل نگه می‌دارند؛ زنان پیراهن‌های بلند گلدوزی‌شده، روسری، زیورآلات نقره و منجوق و زیور بینی به تن می‌کنند. آفتاب و ارتفاع بر پوست اثر می‌گذارند.