اروتیک آدی

قوم آدی از اقوام تانی ساکن تپه‌های مرکزی و شرقی ایالت اروناچال پرادش در شمال شرقی هند هستند و عمدتاً در دره‌های رود سیانگ زندگی می‌کنند. آنان به زبان آدی سخن می‌گویند که از زبان‌های تانی در خانوادهٔ چینی-تبتی است و چند گویش دارد، و شمارشان به چند صد هزار نفر می‌رسد. نام آدی به معنای «تپه» یا «مردم تپه‌ها» است.

جامعه و معیشت

آدی‌ها گروه‌های فرعی بسیاری دارند، از جمله مینیونگ، پادام، پاسی و بوری، که در قالب طایفه‌هایی سازمان یافته‌اند و شوراهای روستایی موسوم به کبانگ اختلافات را با اجماع حل‌وفصل می‌کنند. معیشت آنان بر کشت جابه‌جاشوندهٔ برنج و ارزن، کشتزارهای پلکانی، ماهیگیری و کار ماهرانه با نی و بامبو استوار است و از این مواد خانه، پل‌های معلق و سبدهای ظریف می‌سازند. پل‌های معلق آنان از نی و بامبو، که در ارتفاع بالا بر فراز رودهای تندرو آویخته شده‌اند، دستاوردی نامدار از مهندسی بومی به شمار می‌روند، و هر روستا خانه‌ای جمعی دارد که کبانگ در آن تشکیل جلسه می‌دهد. آیین بومی غالب دونیی-پولو است، یعنی تکریم خورشید (دونیی) و ماه (پولو) به‌عنوان اصول برتر کیهانی، که در جشن‌های سولونگ و آران جلوه می‌یابد؛ مسیحیت نیز گسترش یافته است. رقص جمعی و حماسهٔ شفاهی (آبانگ) در کانون زندگی فرهنگی قرار دارند.

ظاهر و آرایش

پوشاک سنتی آدی‌ها عمدتاً از نی، بامبو و پارچهٔ نخی دست‌باف ساخته می‌شود. مردان کلاه‌خودهای نی، نیم‌تنه‌های بی‌آستین و کمربندهای نی بر تن می‌کنند و دائو را در غلافی بافته به شکل سبد حمل می‌کنند. زنان دامن‌های بافتهٔ راه‌راه می‌پوشند با حلقه‌های نی بسیاری که محکم دور کمر پیچیده شده‌اند و بیوپ نام دارند، و همراه آن نیم‌تنه‌های بی‌آستین، رشته‌هایی از مهره‌های آبی و سفید و زیورهای برنجی به کار می‌برند. در جشن‌هایی مانند سولونگ هر دو جنس پرهای تزئینی، قطعاتی از دندان نیش گراز و حاشیه‌های خز نیز می‌افزایند. آبجوی برنج موسوم به آپونگ و غذاهای مقوی دودی و آب‌پز در جشن‌هایی مانند سولونگ، آران و موپین جایگاه ویژه‌ای دارند؛ این جشن‌ها مراحل سال کشاورزی را با رقص، ضیافت و خواندن حماسه‌های شفاهی پاس می‌دارند. امروزه پوشاک مدرن برای پوشش روزمره رایج است.