اروتیک تانگخول ناگاها

تانگخول قومی از اقوام ناگا در ناحیه اوخرول ایالت مانیپور در شمال شرقی هند است و جوامع مرتبطی با آنان در ناحیه سومرا در میانمار زندگی می‌کنند. آنان به زبان تانگخول سخن می‌گویند که زبانی از شاخه تانگخولی خانواده چینی-تبتی است و شمار آنان چند صد هزار نفر است. هونفون (اوخرول) شهر اصلی آنان است. قلمرو ایشان در امتداد مرز هند و میانمار کشیده شده است و جوامع تانگخول در دو سوی مرز پیوند خویشاوندی نزدیک و هویت مشترک قوی دارند.

جامعه و معیشت

دهکده‌های تانگخول به‌طور سنتی مستقل بودند و هر یک زیر فرمان یک بزرگ موروثی (آونگا) و یک شورا اداره می‌شد. خوابگاه‌های جوانان در آنها بسیار توسعه یافته بود و جوانان را در صنعتگری، انضباط و دانش سنتی آموزش می‌داد. کشت پلکانی و کشت متحرک برنج پایه اقتصادی است که در جشن کاشت بذر لوئیرا فانیت گرامی داشته می‌شود. مسیحیت در حدود سال ۱۸۹۶ به دست مبلغ پیشگام ویلیام پتیگرو وارد شد و اکنون تقریباً همگانی است؛ تانگخول رهبران برجسته سیاسی و مذهبی در منطقه پرورده‌اند. دهکده لونگپی به سفال سیاه سنگی و گلی متمایز شهرت دارد که بدون چرخ شکل داده می‌شود و همچنان صنعتی ارزشمند نزد تانگخول است. پیوندهای تباری، سنت شفاهی و کار جمعی همچنان از نظر اجتماعی اهمیت دارند.

ظاهر و زیورآلات

لباس جشن تانگخول از پارچه دستباف با نوارهای افقی قرمز و سیاه استفاده می‌کند. مردان دامن‌های پیچیدنی و شال می‌پوشند و برای رقص کلاه‌های بلند از ترکه‌های نی که با پر و شاخ آراسته شده‌اند بر سر می‌گذارند، همراه با زیورهای صدف کوری و مهره و حلقه‌های برنجی گوش و بازو. زنان دامن‌های پیچیده و شال با حاشیه‌های نقش‌دار و رشته‌های مهره رنگی به تن می‌کنند. زیورهای نقره‌ای و کمربندهای رنگی زمانی در بزرگ‌ترین مراسم رؤسا و رهبران رقص را مشخص می‌کرد و هر دهکده الگوهای شال مخصوص به خود داشت. تانگخول که جامعه‌ای دیرینه مسیحی‌شده و بسیار تحصیل‌کرده است، در زندگی روزمره لباس مدرن می‌پوشد و جامه‌های سنتی را عمدتاً برای لوئیرا فانیت و دیگر جشن‌ها بیرون می‌آورد. سرود دسته‌جمعی و رقص محلی تانگخول بسیار مورد تحسین است و این جامعه بر تحصیل و زندگی کلیسایی تأکید فراوان دارد.