اروتیک منیهار

اگر در شهر کوچکی در اوتار پرادش از مانیهارها بپرسید، معمولاً درباره‌ی حرفه‌شان می‌شنوید: آن‌ها مردم النگو هستند. مانیهارها جامعه‌ای مسلمان در شمال هند با شاخه‌ای در پاکستان‌اند. طی نسل‌ها، هویت‌شان به النگوهای شیشه‌ای گره خورده که زنان این منطقه آن‌ها را روی مچ دست‌شان روی هم می‌پوشند. این نام مانی، واژه‌ای کهن به معنای جواهر یا مهره، را در خود دارد و کاری که پشت آن بود همیشه شخصی‌تر از کاسبی معمولی بود. فروشندهٔ مانیهار فقط یک جعبه تحویل نمی‌داد. او کنار مشتری می‌نشست، دست او را می‌گرفت، با لمس اندازه‌اش را می‌گرفت و هر حلقه را بی‌آنکه شیشه بشکند از روی بند انگشتان رد می‌کرد. به همین دلیل، فروشندهٔ النگو در خانه‌هایی جایگاهی غیرعادی داشت که مردان بیرون از خانواده معمولاً از آن‌ها دور نگه داشته می‌شدند.

مانیهارها سنی‌مذهب‌اند و ایمانشان ریتم زندگی روزمره را تعیین می‌کند: نماز جمعه، روزه‌ی رمضان، دو عید، و ازدواج‌هایی که بیشتر در درون جامعه ترتیب داده می‌شود. با این حال، مشتریانشان هرگز بر اساس دین دسته‌بندی نمی‌شدند. در بسیاری از خانواده‌های هندو، النگو نشانهٔ زن شوهردار است و هنگام بیوه شدن شکسته می‌شود، پس جامعه‌ای مسلمان به مراسمی نزدیک بود که متعلق به خودش نبود. مانیهارها در خانه اردو یا هندی حرف می‌زنند، همان زبان هندوآریایی‌ای که همسایگانشان حرف می‌زنند، و در روستاها اغلب با گویش‌های محلی درمی‌آمیزد.

مانند بسیاری از گروه‌های صنعتگر مسلمان در جنوب آسیا، مانیهارها دو روایت دربارهٔ منشأ خود دارند. مردم‌نگاران معمولاً آن‌ها را طبقهٔ محلی صنعتگر و بازرگان توصیف کرده‌اند که طی قرن‌ها اسلام آورده است. با این حال، بسیاری از خانواده‌ها نام صدیقی یا شیخ صدیقی را برگزیده‌اند که نسب خود را به ابوبکر، نخستین خلیفه، می‌رساند. این تغییر با الگوی گسترده‌تری همخوان است که در آن گروه‌هایی که مدت‌ها بر اساس حرفه‌شان رتبه‌بندی شده‌اند، نسبی با منزلت اجتماعی بالاتر برمی‌گزینند. تقسیم هند در سال 1947 این جامعه را از هم جدا کرد و بسیاری از خانواده‌هایی که به پاکستان رفتند امروز تنها با نام صدیقی شناخته می‌شوند.

امروزه بیشتر شیشه از کوره‌های فیروزآباد و دیگر مراکز صنعتی تأمین می‌شود، نه از کارگاه‌های خانوادگی. بسیاری از مانیهارها به تجارت عمده، خرده‌فروشی عمومی، مشاغل حقوق‌بگیری و حرفه‌های دیگر روی آورده‌اند. با این همه، این نام هنوز یادآور دکهٔ النگوفروشی در بازار یا نمایشگاه فصل عروسی است و در بسیاری از شهرها، مانیهار هنوز کسی است که پشت پیشخوان ایستاده است.