اروتیک بامارها

بامارها قوم غالب در میانمار هستند، گروهی که زبانشان به زبان مشترک کشور تبدیل شد و نام خود دولت نیز از نام آنها به انگلیسی گرفته شده است. سرزمین اصلی آنها منطقهٔ خشک مرکز میانمار است، یعنی حوضهٔ ایراوادی، دشت آبرفتی پهناوری که از ماندالی به سوی جنوب و دلتا امتداد دارد، و از سه سو با مناطق کوهستانی که اقوام دیگر در آن زندگی می‌کنند احاطه شده است. این جغرافیا اهمیت دارد، زیرا تاریخ بامارها عمدتاً داستان اکثریتی دشت‌نشین و برنج‌کار است که به شان، کاچین، چین، کارن و دیگران در مرتفعات اطرافش می‌نگرد، و دولت مدرن میانمار بیشتر دوران موجودیتش را صرف مذاکره، جذب یا جنگ با این تمایز کرده است.

زبان بورمه‌ای از خانوادهٔ زبان‌های سینو-تبتی و شاخهٔ تبتی-بورمایی است و به زبان تبتی نزدیک‌تر است تا به زبان‌های تای-کادای تایلند همسایه یا زبان‌های مون-خمری که در جیب‌هایی از همین کشور صحبت می‌شوند. این زبان آهنگین است و با خطی گرد نوشته می‌شود که از یک الفبای هندی جنوبی گرفته شده است. شکل گرد خط آن معروف است؛ گفته می‌شود که این انحناها برای نوشتن روی برگ نخل پذیرفته شد، برگی که با خطوط راست پاره می‌شد. گروه‌های فرعی مانند اینتا در دریاچهٔ اینله، دانو، تانگیو و یاو گویش‌ها یا زبان‌های خویشاوند متمایزی دارند. آنگلو-بورمه‌ای‌ها، جامعهٔ اوراسیایی که در دوران حکومت بریتانیا شکل گرفت، تا حدی جدا می‌ایستند، اغلب مسیحی و انگلیسی‌زبان‌اند و از زمان استقلال تعدادشان به‌شدت کاهش یافته است.

بودای تراوادا رشتهٔ پیوند این فرهنگ است. از سریلانکا آمد، در دوران پادشاه آناوراتا در پاگان در قرن یازدهم ریشه دواند و از آن زمان زندگی مدنی بامارها را شکل داده است. هنوز بیشتر پسران از شین‌بیو می‌گذرند، مراسم آغاز رهبانیت که در آن کودک برای مدتی کوتاه وارد زندگی صومعه‌ای می‌شود؛ آیینی که از نظر اجتماعی به همان اندازه مهم است که از نظر دینی. سانگها نیرویی سیاسی واقعی است و راهبان بیش از یک بار علیه حکومت نظامی تظاهرات رهبری کرده‌اند. زیر سطح رسمی بودایی، جهانی موازی از پرستش ناات جریان دارد، آیین سی‌وهفت روح با زیارتگاه‌ها، واسطه‌ها و جشن‌های خود، میراثی پیش از بودایی که نهاد تراوادا هرگز نتوانسته آن را ریشه‌کن کند و در واقع هرگز جدی نکوشیده است.

فرهنگ روزمرهٔ بامار بر چیزهای کوچکی تکیه دارد که غریبه‌ها اغلب از آن غافل می‌مانند: خمیر تاناکا که به‌عنوان آرایش و ضدآفتاب روی گونه‌ها می‌مالند، لونگی، دامن پیچیده‌ای که مردان و زنان هر دو می‌پوشند، موهینگا، سوپ ماهی که برای صبحانه خورده می‌شود، و فرهنگ چایخانه‌ای که در آن گفت‌وگوی سیاسی از نظر تاریخی با صدای آرام و به رمز انجام می‌شده است.