اروتیک لوهاناها

لوهانا جامعه‌ای بازرگان و هندو است که مرکز ثقل آن در یک قرن دو بار جابه‌جا شده و نام و نهادهای خود را در هر دو جابه‌جایی حفظ کرده است. زادگاه قدیمی‌تر سند است، در پایین‌دست رود سند، که این جامعه از آنجا به شرق به کچ، ساحل هالار در سوراشترا، و شهرهای بازاری گجرات و راجستان گسترش یافت. آنان به شغل بازرگان و بنا بر ادعا کشاتریا هستند: سنت نسب ایشان را به لاوا، پسر راما، می‌رساند و به همین دلیل «راگوانشی» بر تالارها و کارت‌های عروسی‌شان تقریباً به اندازه «لوهانا» دیده می‌شود. این جامعه هرگز به این استدلال که طبقه‌ای از مغازه‌داران نمی‌توانست از جنگاوران آغاز شده باشد تن نداده است.

زبان تابع جغرافیاست نه کاست. لوهاناهای کچ به کچی سخن می‌گویند که به سندی نزدیک است؛ لوهاناهای سوراشترا و سرزمین اصلی گجرات به گجراتی سخن می‌گویند؛ نسل زاده‌شده در سند به سندی سخن می‌گفت و برخی از نوه‌هایشان در مومبای هنوز به آن سخن می‌گویند. دین بیشتر وشنوی است و مکتب‌های پوشتیمارگ و سوامینارایان، در کنار کول‌دیوی خانگی که هر خانواده نگه می‌دارد و برای عروسی‌ها و نخستین اصلاح مو به آن بازمی‌گردد، پیروان بسیاری دارند. شاخه سندی جهولی‌لال، خدای رود سند، را نیز به این‌ها می‌افزاید و چتی چاند را سال نوی خود می‌داند.

دو گسست جامعه امروزی را شکل داد. در سال 1947 لوهاناهای سندی تقریباً به‌طور کامل سند را ترک کردند و بخش‌های آمیل و بهای‌بند، که منشیان و مغازه‌داران این ایالت را تأمین کرده بودند، در بمبئی، اولهاس‌نگر و گاندی‌دهام دوباره گرد آمدند. پیش از آن، از دهه 1860، شرکت‌های بهای‌بند برخاسته از حیدرآباد سند تجارت سندورک را اداره می‌کردند و ابریشم، اشیای نفیس و ظروف لاکی را از مغازه‌هایی در جبل‌الطارق، قاهره، کلمبو، یوکوهاما و پاناما می‌فروختند؛ شبکه‌ای جهانی از خرده‌فروشی که کارکنانش خویشاوندانی بودند که با قرارداد به آنجا فرستاده می‌شدند. گسست دوم از شرق آفریقا آمد، جایی که بازرگانان لوهانا از سده نوزدهم شبکه‌های دوکا را در اطراف زنگبار، مومباسا و کامپالا می‌ساختند. اخراج آسیایی‌های اوگاندا به دست عیدی امین در 1972 هزاران تن از آنان را ظرف چند هفته به بریتانیا منتقل کرد. به همین دلیل است که لستر، هارو و ومبلی مراکز اجتماعی لوهانا دارند و یک شجره‌نامه خانوادگی می‌تواند در سه نسل از کچ به جینجا و سپس به لستر برسد.

آنچه همه این‌ها را کنار هم نگه می‌دارد چیزهایی بی‌زرق‌وبرق است: مهاجن، تالار کاست، فهرست چاپی، خوابگاه‌هایی که پسران فرستاده‌شده به شهر برای تحصیل را جا می‌دادند، و شبکه‌های ازدواجی که هنوز بر پایه بخش و نام خانوادگی عمل می‌کنند. تاکر، کوتچا، کاریا و چند ده نام دیگر در هر جای جهان نام لوهانا شناخته می‌شوند.