اروتیک پانیا

نام بیشتر داستان را می‌گوید. پانیان از پانی می‌آید، واژه‌ی ملایالامی به معنای کار، و در نسل‌های متمادی همین بود که پانیاها برای مالکان زمین در فلات وایاناد بودند: نیروی کاری که به مزارع برنج و بعدها به مزارع قهوه، فلفل و زنجبیل پیوند داشت و به‌ندرت زمینی از آنِ خود داشت. آنان امروز بزرگ‌ترین قبیله‌ی فهرست‌شده در کرالا هستند. بیشترشان در ناحیه‌ی وایاناد زندگی می‌کنند، با جمعیت‌های کوچک‌تر در کانور، کوژیکود و مالاپورام، و آن‌سوی مرزهای ایالتی در نیلگیری تامیل نادو و در کارناتاکا. سکونتگاه‌هایشان معمولاً در حاشیه‌ی شالیزارها و مزارع قرار دارد، خوشه‌های فشرده‌ای از خانه‌ها که خانواده‌های گسترده در آن‌ها در فاصله‌ی شنیدن صدای یکدیگر زندگی می‌کنند.

نمادین‌ترین نشانه‌ی این تاریخ، جشن سالانه‌ی والیوورکاوو است، معبد یک الهه نزدیک مانانتاوادی. تا دیرزمانی در قرن بیستم، زمین‌داران برای استخدام کارگران پانیا و آدیا برای سال آینده به این جشن می‌آمدند. آنان پیش‌پرداختی نقدی می‌پرداختند که کارگر را تا جشن بعدی به کار پایبند می‌کرد. بیگانگان آن را بازار برده می‌نامیدند، و این نام‌گذاری چندان دور از واقعیت نبود. هند در سال 1976 کار اجباری مبتنی بر بدهی را ممنوع کرد، اما بی‌زمینی، بدهی و کار فصلی مزدی از عمر قانون بیشتر دوام آوردند و بسیاری از خانوارهای پانیا هنوز با درآمد روزانه از مزارع دیگران زندگی می‌کنند.

زبان پانیا دراویدی است و به ملایالامی نزدیک است، آن‌قدر که گویشوران بدون زحمت چندانی میان این دو جابه‌جا می‌شوند، اما واژگان و آواهای خاص خود را حفظ کرده است. خط ویژه‌ای ندارد؛ هنگام نوشتن، حروف ملایالامی را به‌عاریت می‌گیرد. آموزش به زبان ملایالامی به مسیر اصلی رهایی از کار کشاورزی تبدیل شده است، هرچند نگه‌داشتن کودکان پانیا در مدرسه هنوز برای خانواده‌ها و برای دولت مسئله‌ای حل‌نشده است.

زندگی دینی، احترام به خدایان محلی و ارواح نیاکان را با آیین‌های هندو درهم می‌آمیزد، آیین‌هایی که طی قرن‌ها زیستن در کنار زمین‌داران هندوی کاست‌دار جذب شده‌اند. آیین‌های مرگ وزن ویژه‌ای دارند و موسیقی در آن‌ها محوری است. رقص دایره‌ای که با طبل تودی و نی بادی گوش‌خراش اجرا می‌شود، صدای پانیایی است که بیگانگان به احتمال زیاد بیش از همه می‌شنوند: در تشییع جنازه‌ها، در جشن‌های معبد، و هر روز بیشتر روی صحنه‌های فرهنگی که این جامعه در آن‌ها خود را بر اساس شرایط خودش معرفی می‌کند. نویسندگان دوره‌ی استعمار مرکب بسیاری صرف حدس زدن منشأ پانیاها از روی ظاهرشان کردند. اولویت‌های خود این جامعه ملموس‌تر است و با زمین، مسکن و مراقبت بهداشتی آغاز می‌شود.