اروتیک آتش‌باز

آتش‌بازان حرفهٔ خود را در نامشان دارند. آتش در فارسی به معنای آتش است و باز نشان‌دهندهٔ کسی است که با چیزی بازی می‌کند یا در آن کار می‌کند، پس آتش‌باز یعنی سازندهٔ آتش‌بازی. آتش‌بازی هنوز واژهٔ روزمرهٔ اردو و هندی برای آتش‌بازی است. آتش‌بازان جامعهٔ شغلی مسلمانی در شمال هند هستند که بیشترشان در ایالت اوتار پرادش زندگی می‌کنند. این گروه حول یک حرفهٔ موروثی شکل گرفته است: ترکیب پودرها، پیچیدن پوسته‌ها و بسته‌بندی موشک‌ها، فواره‌ها و ترقه‌هایی که عروسی‌ها و جشن‌ها را روشن می‌کنند.

این حرفه به دربارهای سلطنتی برمی‌گردد. خاندان‌های مغول و بعدها نواب‌ها برای عروسی‌ها و جشن‌ها آتش‌بازی برپا می‌کردند و نقاشی‌های آن قرن‌ها، مراسم عروسی را زیر آسمانی پر از جرقه نشان می‌دهند. کسی باید همهٔ این‌ها را می‌ساخت و این مهارت، مانند بیشتر حرفه‌های منطقه، از راه خانواده‌ها به نسل‌های بعد منتقل می‌شد. این حرفه شیوهٔ زندگی جامعه را شکل داده است. مانند بسیاری از بیرادری‌ها، یعنی گروه‌های خویشاوندی مسلمانان جنوب آسیا، آتش‌بازان به‌طور سنتی درون جامعهٔ خود ازدواج می‌کرده‌اند و جایگاه یک خانواده به خویشاوندانش به همان اندازه بستگی دارد که به حرفه‌اش.

آنان مسلمانان سنی هستند. به اردو و گویش‌های محلی هندی منطقه‌هایی که در آن زندگی می‌کنند سخن می‌گویند و همهٔ این زبان‌ها به همان خانوادهٔ هندوآریایی تعلق دارند که زبان همسایگان هندوی آنان. دین و کسب‌وکار در اینجا در موقعیتی ناخوشایند به هم می‌رسند. آتش‌بازی در شب برات سنتی کهن و محبوب میان مسلمانان جنوب آسیاست، اما روحانیان اصلاح‌طلب نسل‌هاست که علیه آن موعظه می‌کنند و آن را بدعتی بی‌پایه در اسلام می‌دانند. در همین حال، بزرگ‌ترین بازار آتش‌بازی هند برای دیوالی است که جشنی هندوست. آتش‌بازان بیش از جشن‌های خودشان، از جشن‌های دیگران امرار معاش کرده‌اند.

دهه‌های اخیر برای یک حرفهٔ کوچک و دستی سخت بوده است. کارخانه‌های بزرگ که بیشترشان در سیواکاشی در ایالت تامیل نادو هستند، با قیمتی کمتر از آنچه کارگاه‌های کوچک می‌توانند بفروشند، کالا عرضه می‌کنند. صدور مجوز بر اساس قانون مواد منفجره، مهارت خانوادگی را به فعالیتی تحت نظارت و خطرناک تبدیل می‌کند و حوادث در واحدهای کوچک تولید آتش‌بازی همچنان در هند خبرساز می‌شود. دادگاه‌ها همچنین ترقه را در شهرهای آلوده، به‌ویژه در اطراف دهلی، محدود کرده‌اند که بازار دیوالی را کوچک‌تر می‌کند. چه خانوادهٔ مشخصی هنوز با باروت کار کند یا نه، این نام همچنان جامعه را مشخص می‌کند و یادآور روزهایی است که ساختن آتش‌بازی شغلی بود که از پدر به فرزند می‌رسید.