اروتیک میزو

نام، بیش از آنکه توصیفی از مردم باشد، توصیفی از زمین است: mi به معنای فرد، و zo به معنای سرزمین سرد و مرتفع، پس Mizo تقریباً به معنای کوهستان‌نشینان است. این نام مجموعه‌ای از عشیره‌ها را در بر می‌گیرد، نه یک قبیله‌ی واحد. لوسئی، هامار، پایته، رالته، لای و مارا طی چند قرن از تپه‌های چین به سوی شمال و غرب کوچ کردند و در خط‌الراس‌های موازی و درازی که اکنون میزورام نام دارد، در شمال‌شرقی دورافتاده‌ی هند ساکن شدند، در حالی که خویشاوندانشان هنوز در آن‌سوی مرزها، در میانمار و بنگلادش، زندگی می‌کنند. این سرزمین شیب‌دار و جنگلی و انبوه است و رودهایش آن را به نوارهای باریک بریده‌اند. روستاها بر فراز خط‌الراس‌ها ساخته شده‌اند نه در دره‌ها، و همین بیشترِ آنچه را که دربارهٔ وضعیت امنیتی گذشته باید دانست روشن می‌کند. زبان مشترک، میزو، از عشیره‌ی لوسئی برآمده و به شاخه‌ی کوکی-چین از خانواده‌ی تبتی-برمایی تعلق دارد؛ آن‌قدر به زبان همسایگان نزدیک است که گوینده معمولاً می‌تواند با گویشی دیگر ارتباط برقرار کند، و در عین حال آن‌قدر دور است که عشیره‌ها هرگز به‌سادگی در هم ادغام نشده‌اند. این زبان با الفبای لاتین نوشته می‌شود که در سال 1894 توسط دو مبلغ مذهبی ولزی طراحی شد، و معلوم شد که این الفبا یکی از پیامدارترین رویدادهایی بوده که تاکنون در این سرزمین رخ داده است.

گرویدن به مسیحیت سریع و تقریباً کامل بود: پروتستان پرسبیتری در شمال، باپتیست در جنوب، و عضویت در کلیسا بیش از آنکه باوری شخصی باشد، کارکردی مدنی داشت. یکشنبه‌ها در آیزول واقعاً آرام است. گروه‌های کُر با یکدیگر رقابت می‌کنند. انجمن جوانان میزو که تقریباً برای هر کسی باز است، مراسم تشییع جنازه را برگزار می‌کند، جاده‌ها را تعمیر می‌کند و بخش بزرگی از نظم محلی را برقرار می‌سازد. در زیر مسیحیت، اخلاقیاتی کهن‌تر نهفته است که tlawmngaihna نام دارد و معادل روشن و دقیقی در انگلیسی برایش نیست: تعهد به مفید، مهمان‌نواز و بی‌شکایت بودن، و پذیرفتن سهم دشوارتر بدون اعلام آن. زمانی این اصل در zawlbuk، خوابگاه مجردان که در مرکز هر روستا قرار داشت و مدت‌هاست از میان رفته است، به پسران آموخته می‌شد. قرن بیستم در این‌جا بر محور یک گیاه خیزران می‌چرخید. Melocanna baccifera تقریباً هر چهل‌وهشت سال یک‌بار گل می‌دهد، موش‌ها دانه‌هایش را و سپس برنج را می‌خورند، و قحطی‌ای که پس از آن می‌آید، mautam، در سال 1959 با بی‌اعتنایی رسمی همراه شد. کمیته‌ی امدادی که برای رویارویی با آن تشکیل شد، به جبهه‌ی ملی میزو تبدیل شد که در سال 1966 استقلال را اعلام کرد و حملات هوایی به آیزول را موجب شد؛ این تنها باری بود که هند نیروی هوایی‌اش را علیه شهروندان خود، در خاک خودش، به کار برد. بیست سال شورش با توافق‌نامه‌ی 1986 پایان یافت، رهبر چریک‌ها وزیر ارشد ایالت شد، و از آن زمان این ایالت یکی از آرام‌ترین گوشه‌های هند بوده است. Chapchar Kut هنوز در بهار از سوزاندن مزارع یاد می‌کند، و cheraw، رقص خیزران، همچنان مستلزم اعتماد به کسی است که چوب‌ها را به هم می‌کوبد.