اروتیک سولانکی

سولانکی کمتر یک قوم واحد است و بیشتر نامی است که میان جمعیت‌ها سفر می‌کند. این هویت تباری و نام خانوادگی مشترک چند جامعه در غرب و شمال هند است. راجپوت‌ها معروف‌ترین آن‌ها هستند، اما گورجرها و کولی‌ها هم این نام را دارند و بیش از همه در گجرات و راجستان دیده می‌شود. آنچه این نام را کنار هم نگه می‌دارد، حافظه است. خانواده‌های سولانکی به شکلی به پادشاهانی نسبت داده می‌شوند که حدود سه قرن از آناهیلاوادا، یعنی پاتان امروز، بر گجرات حکومت کردند. مورخان این سلسله را چاولوکیاها می‌نامند. مولاراجا اواسط قرن دهم آن را بنیان نهاد و دوران فرمانروایی‌اش هرگز آرام نبود. در دوران بهیما یکم، محمود غزنوی در سال ۱۰۲۵ معبد سومنات را غارت کرد. با این حال همین دوره معبد خورشید در مودهرا را پدید آورد، و بیوه بهیما، اودایاماتی، بعدها ساخت رانی کی واو در پاتان را سفارش داد. این چاه پلکانی آن‌قدر متراکم کنده‌کاری شده که گویی گالری مجسمه‌هایی است که در زمین فرو رفته. سیل آن را با گل و لای پر کرد و این تا حدی دلیل بقای بخش بزرگی از آن است. جایاسیمها سیدهاراجا و کوماراپالا پادشاهی را به اوج رساندند. کوماراپالا که از راهنمایی دانشمند جین، همچاندرا، بهره می‌برد، یکی از بزرگ‌ترین حامیان سلطنتی آیین جین شد. مورخان هنر هنوز سبک معابد آن دوران را سبک سولانکی می‌نامند. شاخه فرعی، واگهلاها، در قرن سیزدهم قدرت را به دست گرفت، پیش از آنکه گجرات به دست لشکریان علاءالدین خلجی بیفتد. باغلها که بعدها در ریوا در هند مرکزی حکومت کردند، نسب خود را به این خط می‌رسانند.

در میان راجپوت‌ها، سولانکی‌ها خود را یکی از چهار تبار آگنیوانشی می‌دانند. سنت حماسی‌سرایان می‌گوید این تبارهای زاده‌شده از آتش از آتش قربانی روی کوه ابو برخاسته‌اند، همراه با چاوهانها، پارمارها و پراتیهارها. مورخان این داستان را اسطوره‌ای متأخر درباره منشأ می‌دانند. برخی خانواده‌ها هم خویشاوندی با چالوکیاهای کهن‌تر دکن را ادعا می‌کنند، پیوندی که هنوز اثبات نشده است. این به آن معنا نیست که این روایت‌ها برای خانواده‌هایی که آن‌ها را نگه می‌دارند بی‌اهمیت باشد، آن هم اغلب از طریق شجره‌نامه‌هایی که نسل به نسل توسط سرایندگان موروثی حفظ شده است. سولانکی‌ها به زبان سرزمینی که در آن ساکن شدند سخن می‌گویند: در گجرات گجراتی، و در شمال گویش‌های راجستانی و هندی. این‌ها زبان‌های هندوآریایی‌اند که در سراسر منطقه به یکدیگر می‌پیوندند. بیشتر سولانکی‌ها هندو هستند. عادت سلسله قدیم به تأمین مالی زیارتگاه‌های شیوایی و معابد جین در کنار هم، هنوز شیوه یادآوری آن را در گجرات شکل می‌دهد. امروز یک سولانکی ممکن است در روستاهای گجرات کشاورزی کند، در ارتش خدمت کند، در احمدآباد کسب‌وکاری داشته باشد یا در میان جامعه گجراتی خارج از کشور زندگی کند. تنها نام خانوادگی نمی‌گوید که او به کدام جامعه تعلق دارد. این ابهام بخشی از داستان است، نه نقصی در آن.