اروتیک باهون

نپالی‌ها به‌ندرت می‌گویند «براهمن تپه‌ای». آن‌ها «باهون» می‌گویند، و این واژه کاری بیش از آنچه معمولاً نام یک طبقه انجام می‌دهد بر عهده دارد: یک طبقه کاهنی، مجموعه‌ای از نام‌های خانوادگی، یک اتهام سیاسی، و برای بسیاری از خانواده‌ها مجموعه‌ای از قواعد مربوط به آشپزخانه. باهون‌ها رده براهمایی نظام پربتیه‌ی تپه‌های میانی نپال‌اند که از نظر آیینی بالاترین رده به شمار می‌روند، و نشان بیرونی این جایگاه که با چتری‌ها مشترک است، تکه‌ای نخ پنبه‌ای است. جنئو روی پوست و بر شانه چپ پوشیده می‌شود، در مراسم براتابندهٔ پسر بسته می‌شود و سالی یک بار در جانایی پورنیما تعویض می‌شود. دارندگان این نخ در زبان حقوقی قدیم «تاگادهاری» نامیده می‌شدند و قانون موکی آین در سال 1854 آنان را در رأس سلسله‌مراتب طبقاتی ملی نوشت که تا لغو مقررات طبقاتی آن در سال 1963 پابرجا بود. زادگاه این طبقه تپه‌های میانی است، نه دشت ترای و نه هیمالیای بلند: از کارنالی و بری در غرب، جایی که پادشاهی خاسا زمانی آنجا بود، تا شرق آن سوی گاندکی و ادامه تا دارجیلینگ، سیکیم و بوتان، همه سلسله‌های پلکانی‌اند. زبان نپالی از خانواده هندو-آریایی است و خویشاوند شرقی زبان‌های پهاری مانند کومائونی و گرهوالی است، نه از خانواده زبان‌های تبتی-برمه‌ای که زبان بیشتر همسایگان تپه‌نشین آن‌هاست، و زبان ملی شد عمدتاً به این دلیل که فتح گورکاها در دهه 1760 آن را همراه با کاتبان و کاهنان براهمنش به هر دره‌ای که گشودند برد.

باهون‌ها خود را به شیوه‌هایی تقسیم می‌کنند که بیگانگان از آن غافل‌اند. خانواده‌های اوپادیایا ممکن است به‌عنوان کاهن خانگی خدمت کنند؛ خانواده‌های جایسی که از پیوندهایی نسب می‌برند که طبقه آن‌ها را نامشروع می‌دانست، از نظر تاریخی نمی‌توانستند چنین کنند و بسیاری از آنان به کار ستاره‌شناسی پرداختند که نام آن‌ها معمولاً به آن منسوب است. تبارهای کومای از کومون در غرب آمده بودند و تبارهای پوربیا از شرق، و این دو دسته مدت طولانی از ازدواج با یکدیگر پرهیز می‌کردند. آنچه روزمره خانوار باهون را شکل می‌دهد بیشتر غذا و تماس است: برنج پخته به‌وسیله جوثو، یعنی آلودگی آیینی، از قاشق استفاده‌شده یا از دست‌های نامناسب آلوده می‌شود، در حالی که هر چیزی که با گی سرخ شده باشد در برابر آن مقاومت می‌کند، پس آشپزخانه بر منطقی می‌چرخد که تا یاد نگیرید دلخواه به نظر می‌رسد. گوشت گاومیش از سفره حذف شده، مشروب بر سفره نیست، و مرز روشنی میان تاگادهاری و ماتوالی، یعنی طبقات نوشنده همین تپه‌ها، وجود دارد. زنان متأهل قرمز می‌پوشند، با یک پوته از دانه‌های شیشه‌ای در گلو و اغلب یک تیلهاری طلایی که به آن آویخته شده؛ مردان داورا سوروال و داکا توپی داشتند. در کاتماندو و در میان دیاسپورای کارگری که به کشورهای حاشیه خلیج فارس و مالزی می‌رسد، بیشتر آن امروزه در عروسی‌ها و در تیج ظاهر می‌شود. باهون‌ها تقریباً یک نپالی از هر نه نفر هستند و سهمی بسیار بیشتر از این در وزارتخانه‌ها، دادگاه‌ها و رسانه‌ها دارند، و به همین دلیل باهون‌باد، یعنی براهمنی‌گری، از سال 1990 یکی از پرصداترین واژه‌های سیاسی کشور بوده است.