اروتیک گوندها

گوندها یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های قبیله‌ای هند هستند که میلیون‌ها نفر را شامل می‌شوند و در سرزمین‌های فلات جنگلی مرکز هند متمرکزند (مادیا پرادش، چهاتیس‌گار، ماهاراشترا، تلانگانا، آندرا پرادش و اودیشا). نام گوندوانا از آن ایشان است: رشته‌ای از تپه‌ها، جنگل‌های سال و دره‌های رودخانه که زمین‌شناسان بعدها برای نامیدن ابرقاره‌ی باستانی جنوبی از آن وام گرفتند. با وجود اندازه‌ی جمعیت و قلمرو، گوندها از نظر تاریخی به‌صورت مجموعه‌ای از شاخه‌ها زیسته‌اند، نه یک پیکره‌ی سیاسی واحد: راج‌گوند‌ها، مادیا، موریا، کویا، دورلا و دیگران، که هر یک لهجه و مجموعه‌ی آیینی خاص خود را دارند.

زبان آنان، گوندی، به خانواده‌ی دراویدی تعلق دارد (همان خانواده‌ای که تامیلی و تلوگو به آن تعلق دارند)، که گوندها را به جزیره‌ای زبانی در دریایی از گویشوران هند-آریایی در مرکز هند بدل می‌کند. این ناهمخوانی داستانی بلندتر را بازمی‌گوید: جمعیت‌های گویشور دراویدی روزگاری بسیار دورتر به شمال گسترده بودند، پیش از آن‌که زبان‌های هند-آریایی جایشان را بگیرند، و گوندها بخشی از آنچه در تپه‌ها باقی ماند هستند. امروز همه‌ی گوندها گوندی حرف نمی‌زنند؛ در بیشتر بخش‌های کمربند هندی‌زبان، زندگی روزمره به سوی هندی یا چهاتیس‌گاری گرایش یافته، در حالی که گویشوران کویا در جنوب به حوزه‌ی تلوگو نزدیک‌ترند.

دین لایه‌لایه است. بیشتر گوندها در سرشماری هندو به شمار می‌آیند و پانتئون گوندی مدت‌هاست که آیین‌های هندوی اطراف را جذب کرده و خود نیز از آن‌ها تأثیر گرفته است: پرسا پن، خدای طایفه، در کنار الهه‌های روستا، ارواح نیاکان و چهره‌هایی از جمع گسترده‌تر هندوها جای دارد. اما زیر این سطح نظامی کهن‌تر بر پایه‌ی طایفه قرار دارد که حول تقسیمات ساگا (طایفه‌های چهار، پنج، شش و هفت خدایی) سامان یافته و هر کدام تعهدات آیینی و توتم‌های خود را دارند. پاردهان‌ها، گروهی سرودخوان و روایتگر که از نظر تاریخی به گوندها وابسته بودند، شجره‌نامه‌ها را نگه می‌داشتند و کارهای نیاکان طایفه را می‌خواندند؛ آن سنت شفاهی ستون فقرات چیزی است که امروز اساطیر گوندی نامیده می‌شود.

گروه موریای باستار بیرون از جامعه‌ی خودشان بیشتر با گوتول شناخته می‌شوند، نهادی خوابگاهی برای جوانان که نوجوانان در آن به‌صورت اشتراکی زندگی می‌کردند و کار، موسیقی و قواعد اجتماعی زندگی بزرگسالی را می‌آموختند. این ترتیبی بود که مردم‌شناسان در سده‌ی بیستم درباره‌ی آن بسیار نوشتند و که با آموزش مدرن و نظارت بیرونی به‌شدت کم‌رنگ شده است. هنر بصری گوندها (نقاشی‌های نقطه‌دار و خط‌ساز مرتبط با مکتب پاردهان-گوند که از پاتانگار برخاسته)، در اواخر سده‌ی بیستم از دیوارهای خانه به بوم منتقل شد و اکنون در سطح بین‌المللی دست‌به‌دست می‌شود، هرچند سنتی که پشت آن است از نسخه‌ی گالری قدیمی‌تر است.