اروتیک ایدو میشمی‌ها

ایدو میشمی یکی از سه گروه میشمی در ایالت آروناچال پرادش در شمال شرقی هند است که عمدتاً در دره دیبانگ و بخش‌هایی از لوهیت زندگی می‌کنند و حضور کوچک و مرتبطی نیز در آن‌سوی مرز در چین دارند. آنان به زبان ایدو سخن می‌گویند که زبانی دیگاریشی از خانواده زبان‌های چینی‌تبتی است و جمعیتی نسبتاً کوچک با چند ده هزار نفر هستند.

جامعه و معیشت

جامعه ایدو مبتنی بر تبار است و به‌طور سنتی رؤسای متمرکز ندارد؛ اقتدار بر پایه خویشاوندی، ثروت به‌صورت میثون (گاوسان نیمه‌اهلی) و راهنمایی کاهنان شامان‌مانندی به نام ایگو استوار است که مراسم شفا، تدفین و رفاه را از طریق آیین‌های طولانی و آوازی برگزار می‌کنند. معیشت ترکیبی از کشاورزی جابه‌جایی، شکار و پرورش میثون است. باور ایدو بر جهان روحانی غنی و آیین‌های نیاکان متمرکز است و اخلاقی قوی از خویشتن‌داری در برابر حیات وحش دارد، از جمله احترام فرهنگی که با ببر چون برادر رفتار می‌کند؛ این امر توجه حفاظت‌گرایان را در دره دیبانگ که سرشار از ببر است جلب کرده است. جشن ره مهم‌ترین جشن جمعی است که در فصل سرد برگزار می‌شود و با روزهایی از آیین، ضیافت و رقص به رهبری ایگو، وحدت تبارهای ایدو را بازتأیید می‌کند.

ظاهر و آرایش

برجسته‌ترین ویژگی ایدو میشمی موی سر است که به شکل کوتاه گرد و کاسه‌مانند با فرق صاف بریده می‌شود و هم مردان و هم زنان آن را دارند. لباس سنتی در خانه با الگوهای هندسی پررنگ بافته می‌شود، به‌صورت جلیقه‌های بی‌آستین پوشیده می‌شود و برای زنان دامن‌های دورپیچ است، و با زیورهای نقره‌ای دیسکی، سکه، گردنبندهای مهره‌ای و گوشواره و سنجاق موی نقره‌ای تکمیل می‌شود. کاهنان شامان ایگو برای آیین‌های آوازی طولانی خود کلاه‌های تشریفاتی پرپیچ‌وخم با پر و منگوله می‌پوشند. بافندگی ایدو به خاطر الگوهای رنگی پیچیده‌اش تحسین می‌شود و جامعه آن‌قدر کوچک است که زبان و دانش آوازی طولانی ایگوها آسیب‌پذیر تلقی می‌شود و تلاش‌هایی برای ثبت و احیای فرهنگی را برانگیخته است. پوشاک روزمره به‌تدریج از سبک‌های مدرن پیروی می‌کند.