اروتیک میسینگ

میسینگ‌ها در امتداد کانال‌های شاخه‌شاخه‌ی برهماپوترا و شاخه‌های فرعی آن در بالادست آسام زندگی می‌کنند، با جوامع کوچک‌تری در دامنه‌های آروناچال پرادش که نسل‌ها پیش از آن فرود آمده‌اند. آنان مردمی رودنشین‌اند به شیوه‌ای که تقریباً همه‌ی جنبه‌های دیگر زندگی‌شان را شکل می‌دهد: خانه‌هایی روی پایه‌های چوبی (چانگ گار) برای تاب آوردن سیلاب‌های سالانه، تقویمی که بر اساس بالا و پایین رفتن آب تنظیم شده، و کشتزارهایی که در گلی که رود بر جای می‌گذارد کاشته می‌شوند. هویت در اینجا از دشت سیلابی جدایی‌ناپذیر است؛ اگر از یک ریش‌سفید میسینگ بپرسید مردم از کجا آمده‌اند، پاسخ معمولاً با یک رود آغاز می‌شود، نه با یک ناحیه.

زبان آنان به شاخه‌ی تانی از خانواده‌ی سینو-تبتی تعلق دارد، که آنان را از بالادست به آدی، نیشی و دیگر گروه‌هایی پیوند می‌دهد که هنوز در آروناچال پرادش زندگی می‌کنند. این خویشاوندی اهمیت دارد: میسینگ‌ها در اصل گویشوران تانی‌اند که در طول چند سده‌ی گذشته، در زمانی نامشخص، از تپه‌ها به دشت‌های آسام فرود آمدند و در آنجا ماندگار شدند. نتیجه، جامعه‌ای است که به زبانی از خانواده‌ی تبتی-برمایی سخن می‌گوید اما در میان آسامی هندوآریایی زندگی می‌کند، و این تماس طولانی در واژگان، در پوشاک و در دوزبانگی آسانی که بیشتر میسینگ‌ها با آن بزرگ می‌شوند آشکار است. آنان گاهی در سندهای قدیمی‌تر هنوز میری نامیده می‌شوند، نامی که امروزه عموماً کاربردی بیرونی تلقی می‌شود.

از نظر دینی، بیشتر میسینگ‌ها از دونیی-پولو پیروی می‌کنند، آیین بومی تانی که بر خورشید (دونیی) و ماه (پولو) به عنوان اصول هوشیار و جان‌بخش جهان متمرکز است. این سنتی است بی‌معبد به معنای قدیمی، که از طریق کاهنانی به نام میبو برگزار می‌شود؛ آنان نسب‌نامه‌های شفاهی بلند را می‌خوانند و میان مردم و نیاکان و ارواح مکان میانجی‌گری می‌کنند. در دهه‌های اخیر دونیی-پولو عمداً یکپارچه شده است، با تالارهای نماز، کتاب‌های سرود و تقویم آیینی رسمی‌تر، که بخشی از آن پاسخی به مبلغان مسیحی و جنبش‌های اصلاحی هندو است و بخشی دیگر راهی برای تأکید بر این که مردمان تانی دینی از آن خود دارند، نه خلائی که باید پر شود.

برجسته‌ترین جشن میسینگ‌ها علی-آی-لیگانگ است که آغاز فصل کاشت در بهار را نشان می‌دهد، هنگامی که رقص گومراگ به صورت صف‌هایی در سراسر روستا اجرا می‌شود. شراب برنج، آپونگ، که تقریباً در هر خانه‌ای تهیه می‌شود، با همان حرکت به میهمانان و نیاکان تعارف می‌شود و یکی از روشن‌ترین نشانه‌های آشپزخانه‌ی میسینگ باقی مانده است. این جامعه در پیرامون مسائل خودمختاری، حقوق زمین و حفاظت از سیلاب‌های روزافزون و ویرانگر برهماپوترا، که هر سال نقشه‌ی سرزمینی را که در آن زندگی می‌کنند بازترسیم می‌کند، از نظر سیاسی فعال بوده است.