اروتیک جمالی‌ها

جمالی‌ها یک قبیلهٔ بلوچ هستند. مانند بیشتر قبیله‌های بلوچ، آنان بیش از آنکه با یک سرزمین یا گویش واحد پیوند داشته باشند، با تبار و وفاداری به هم پیوسته‌اند: نامی مشترک، زنجیره‌ای از رؤسا و مجموعه‌ای از تیره‌ها که از آنان فرمان می‌برند. بیشترشان در دشت هموار جایی زندگی می‌کنند که بلوچستان به سند در پاکستان می‌رسد، به‌ویژه در بخش‌های جعفرآباد و ناصرآباد. جمعیت‌های بزرگی نیز درست آن‌سوی مرز استانی، پیرامون جیکب‌آباد، و شمار کمتری در جاهای دیگر سند و در پنجاب زندگی می‌کنند.

این همان بلوچستان کوهستانی نیست که بیشتر مردم در ذهن دارند. سرزمین جمالی‌ها زمین‌های کشاورزی دشتی است، یکی از گرم‌ترین مناطق مسکونی جنوب آسیا، و کانال‌هایی مانند پات فیدر آب رود سند را به سوی غرب می‌برند تا این زمین‌ها محصول بدهند. مزارع برنج و گندم، مالکیت زمین و حقابه امروز به همان اندازه‌ای که دامداری روزگاری چنین می‌کرد، زندگی روزمره و سیاست محلی را شکل می‌دهند. هموار بودن بیش از حد این سرزمین، آن را به‌شدت در معرض خطر نیز قرار می‌دهد. سیل‌های سال‌های 2010 و 2022 بخش بزرگی از آن را زیر آب بردند و روستاهای کامل را از خانه‌هایشان آواره کردند.

بلوچی، زبانی ایرانی، زبان نیاکان است. اما جمالی‌ها در منطقه‌ای مرزی زندگی می‌کنند که سندی، سرایکی و براهویی هر سه در گفتار روزانه به کار می‌روند و بسیاری از خانواده‌های جمالی، به‌ویژه در سند، در خانه سندی حرف می‌زنند. تعلق به قبیله بر تبار استوار است نه بر زبانی که سر سفره گفته می‌شود. دین آنان اسلام سنی است که از راه مسجد، آیین‌های خانوادگی و زیارتگاه‌های صوفیانه‌ای که در سراسر دشت رود سند پراکنده‌اند، پیروی می‌شود. جشن‌های آن زیارتگاه‌ها جمعیت‌هایی از همه جماعات نزدیک را به خود می‌کشد.

اقتدار همچنان از راه قبیله جریان دارد. یک رئیس موروثی، سردار، در بالای هرم قرار دارد و ریش‌سفیدان تیره‌ها در پایین‌تر از او. جرگه، شورای ریش‌سفیدان، اختلاف‌ها بر سر زمین، آب و آبرو را حل‌وفصل می‌کند؛ اختلاف‌هایی که خانواده‌ها اغلب ترجیح می‌دهند از دادگاه‌ها دور نگه دارند. خاندان رئیس در روجان جمالی زنجیره‌ای از چهره‌های ملی را پرورده است. میر جعفر خان جمالی در جنبش پاکستان در کنار محمدعلی جناح کار کرد و ناحیهٔ جعفرآباد به نام او نامیده شده است. برادرزاده‌اش، میر ظفرالله خان جمالی، رئیس وزرای بلوچستان بود و در سال 2002 نخستین نخست‌وزیر پاکستان از آن استان شد. دیگر جمالی‌ها نیز دولت استانی را رهبری کرده‌اند. رهبری قبیله‌ای و مقام انتخابی این‌گونه در سراسر دشت‌های بلوچ با هم درمی‌آمیزند، جایی که جایگاه رئیس و رأی‌دهندگان نامزد اغلب همان مردم‌اند.