اروتیک تریپوری‌ها

تریپوری‌ها ساکنان بومی تریپورا هستند، ایالتی کوهستانی و کوچک که میان بنگلادش و سایر بخش‌های شمال‌شرقی هند جای گرفته است. سلسلهٔ مانیکیا، خاندانی سلطنتی از تریپوری‌ها، تا پیش از پیوستن این پادشاهی در سال 1949 قرن‌ها بر این سرزمین فرمان می‌راند؛ سالنامهٔ این خاندان، راج‌مالا، نسب آن را تا نزدیک به دویست پادشاه پی می‌گیرد. این حافظهٔ سیاسی دیرپا و پیوسته اهمیت دارد: تریپوری‌ها قبیله‌ای به معنای موضوعی برای کنجکاوی انسان‌شناختی نیستند، بلکه بنیان‌گذاران دولتی‌اند که مدت‌ها پیش از جمهوری هند وجود داشته است، و امروز در سرزمینی که نیاکانشان بر آن نام نهادند در اقلیت‌اند.

زبانشان، کوکبوروک، در شاخهٔ سال از خانوادهٔ چینی-تبتی جای دارد و با زبان‌های بورو و گارو در آن سوی مرز، در آسام و میگالایا، خویشاوندی نزدیک دارد؛ از این رو از نظر ساختار و واژگان فاصلهٔ زیادی با زبان بنگالی هندوآریایی دارد که اکثریت جمعیت اطرافشان به آن سخن می‌گویند. کوکبوروک اکنون در این ایالت زبان رسمی مشترک است و به‌طور فزاینده با خط بنگالی نوشته می‌شود، هرچند بحث بر سر اینکه آیا باید آن را بر پایهٔ خط لاتین استاندارد کرد همچنان مسئله‌ای سیاسی و زنده است و به نتیجهٔ قطعی نرسیده است. خود این جامعه از درون متنوع است: جاماتیاها که حول شورای موروثی هودا سازمان یافته‌اند به انضباط اجتماعی سخت‌گیرانه شهره‌اند و از نخستین زیرگروه‌های تریپوری بودند که وایشناویسم را به‌طور کامل پذیرفتند؛ موراسینگ‌ها که کوچک‌ترند و از نظر تاریخی در تپه‌های جنوبی پراکنده‌تر بوده‌اند، گویشی متمایز و رشته‌ای قوی‌تر از آیین‌های پیش‌هندویی را حفظ کرده‌اند.

دین تریپوری‌ها هندو است، اما به شیوه‌ای که بازدیدکننده‌ای از دشت گنگ بی‌درنگ آن را نمی‌شناسد. آن چهارده خدایی که جمعاً چاتوردشا دواتا نامیده می‌شوند و در معبد سلطنتی کهن آگارتالا به شکل سرهایی بی‌آرایه پرستیده می‌شوند، هستهٔ آیین‌های دولتی‌اند و جشن سالانهٔ خارچی محور تقویم دینی تریپوری است. رویهٔ خانگی این خدایان کهن طایفه‌ای را با آیین‌های رایج هندو درهم می‌بافد؛ گرویدن به مسیحیت، که جوامع همسایهٔ میزو و ناگا را دگرگون کرده، تنها بر برخی زیرگروه‌های تریپوری و به‌شکلی ناهمگون اثر گذاشته است.

زندگی روزمره هنوز نشانه‌های یک جامعهٔ کشاورزی کوهستانی را دارد: کشت جابه‌جایی جوم، بامبو به‌عنوان مصالح ساختمانی برای تقریباً همه‌چیز، و آبجوی برنجی که در خانه برای مراسمی تهیه می‌شود که تقویم رسمی ایالت آن را ثبت نمی‌کند. با این حال، لحن غالب تریپوری‌ها امروز سیاسی است نه شبانی: مسائل زمین، زبان و جابه‌جایی جمعیتی پس از موج مهاجرت از پاکستان شرقی در دوران تقسیم همچنان شیوهٔ درک جامعه از خویشتن را شکل می‌دهند.