اروتیک گدی

گادی مردمی شبان‌گرد نیمه‌کوچ‌نشین در غرب هیمالیا هستند که مرکز آنان منطقه‌ی بارمور (گادران) در چمبا و رشته‌کوه دهولادهار در ایالت هیماچال پرادش است و جماعت‌هایی نیز در جامو و کشمیر دارند. به زبان گادی، که از زبان‌های هندوآریایی خانواده‌ی هندواروپایی است، سخن می‌گویند. بیشتر آنان هندو هستند و ارادت شدیدی به شیوا دارند. شبانی کوچ‌رو گوسفند و بز هسته‌ی شیوه‌ی سنتی زندگی آنان است.

جامعه و معیشت

معیشت سنتی گادی از پی گله‌ها میان مرتع‌های بلند آلپی دهولادهار در تابستان و دره‌ها و دشت‌های گرم‌تر پایین‌دست در زمستان می‌رود؛ مهاجرتی فصلی و طولانی پیاده از گذرگاه‌ها. پشم، گوشت و شیر اقتصاد را سرپا نگه می‌دارند، در کنار کشت پلکانی در روستاهای خانگی. خویشاوندی، مالکیت گله و چراگاه مشترک ساختار جامعه‌ی گادی را شکل می‌دهند، هرچند امروز بسیاری شبانی را با کشاورزی یکجانشین و کار بیرون از روستا ترکیب می‌کنند.

ایمان و جشن

دین گادی بر شیوا، که به‌عنوان خدای شبانان پرستیده می‌شود، و بر خدایان محلی متمرکز است و زیارت دریاچه‌ی مرتفع مانی‌ماهش یکی از ارادت‌های تعیین‌کننده است. سرودها و رقص‌ها جشن‌ها و عروسی‌ها را همراهی می‌کنند.

ظاهر و آرایش

گادی معمولاً پوستی میانه تا روشن و بنیه‌ای استوار دارد، با موی و چشمان تیره و چهره‌هایی فرسوده از آفتاب و باد. مردان چولای سفید پشمی را که بارها دور تن پیچیده می‌شود، همراه با کمربند بلند و سیاه دورا می‌پوشند، کلاه پشمی بر سر دارند و پتو و چوب‌دستی همراه دارند. زنان لباس بلند لوانچاری را با زیورآلات نقره، حلقه‌ی بینی و روسری‌های پرسکه می‌پوشند. کار شبانی چهره‌هایی آفتاب‌سوخته و دست‌هایی پرزور بر جای می‌گذارد.