اروتیک حلوایی‌های مسلمان

حلوایی‌های مسلمان نام خود را از حرفه‌شان گرفته‌اند. حلوایی یعنی شیرینی‌ساز. این واژه از حلوا ساخته شده است که به ریشه‌ای عربی به معنای شیرین بودن بازمی‌گردد و نام دسری است که از بالکان تا بنگال خورده می‌شود. طی نسل‌ها، هویت این جامعه در شیرینی‌فروشی زیسته است: کراهیِ آهنی پهن پر از روغن گی داغ، سینی‌های شیرینی شیری که روی پیشخوان سرد می‌شوند، و جعبه‌هایی که اهل محله برای عروسی، تولد نوزاد یا صبح یک روز عید به خانه می‌برند. آنان مسلمانان سنی‌اند که بیشتر در شهرک‌ها و شهرهای شمال هند، به‌ویژه ایالت اوتار پرادش، زندگی می‌کنند. به اردو و هندی و نیز گویش‌های محلی دشت گنگ سخن می‌گویند.

این جامعه نام و حرفه‌اش را با کاستِ حلوایی هندو مشترک دارد و عموماً گمان می‌رود که از اعضای آن کاست که به اسلام گرویدند تبار می‌برد. اما تغییر دین، مسجد را عوض کرد نه آشپزخانه را. مهارت خانوادگی به‌طور کامل منتقل شد و بخش بزرگی از ساختار اجتماعی پیرامون آن نیز. در رده‌بندی سنتی جامعه مسلمان هند، آنان از اجلاف به شمار می‌آیند، یعنی گروه‌های کارگر با ریشه بومی. تبارهای اشراف که بالاتر از آنان قرار دارند، خود را از نسل نیاکان عرب، ایرانی یا آسیای مرکزی می‌دانند. بدین ترتیب حلوایی‌ها در دایره جنبش پسماندا قرار می‌گیرند، جنبشی که برای گروه‌های مسلمان محروم هند فعالیت می‌کند. مانند بسیاری از این جماعت‌ها، آنان حول بیرادری سازمان یافته‌اند، شبکه‌ای از خانواده‌های خویشاوند که مدت‌هاست ازدواج درون خود را ترجیح می‌دهد.

دین و تجارت از یک تقویم پیروی می‌کنند. شب‌های رمضان با هجوم مردم برای خرید شیرینی افطار همراه است. در سراسر جنوب آسیا، عید فطر با نام میتهی عید شناخته می‌شود، یعنی عید شیرین، و این نام به‌حق به آن داده شده است. در شب برات، بسیاری از خانواده‌ها حلوا می‌پزند تا با همسایگان تقسیم کنند و به یاد درگذشتگان نذر کنند. با این حال، میتهایی در شمال هند از همه مرزهای مذهبی فراتر می‌رود. در عروسی‌ها، برای نتایج امتحانات و شغل‌های تازه پخش می‌شود، از این رو پیشخوان حلوایی همواره به جمعیتی بسیار گسترده‌تر از جامعه خودش خدمت کرده است.

چنان‌که در بیشتر حرفه‌های موروثی هند، پیوند میان تولد و کار سست شده است. برای بسیاری از حلوایی‌های مسلمان، شیرینی‌فروشی و تدارک مراسم عروسی همچنان کسب‌وکار خانوادگی است، در حالی که دیگران به مشاغل دیگری رفته‌اند. این نام هنوز بوی کراهی را با خود دارد، حتی برای کسانی که دیگر بالای آن نمی‌ایستند.