اروتیک ماهشواری‌ها

ماهشواری‌ها یک طبقهٔ بازرگان هندو از راجستان هستند و روایت روشنی دربارهٔ منشأ خود دارند. سنت جامعه منشأ آنان را در حوالی خاندلا می‌داند. گروهی از جنگاوران کشاتریا عبادت حکیمان را برهم زدند و به سنگ تبدیل شدند. شیوا و پارواتی با یک شرط آنان را زنده کردند: سلاح‌هایشان را زمین بگذارند و به تجارت روی آورند. شیوا که به نام ماهش خوانده می‌شود، نام جامعه را به آنان داد. هفتاد و دو جنگاور به هفتاد و دو خاپ یا قبیله تبدیل شدند و این قبیله‌ها هنوز جامعه را شکل می‌دهند. ماهشواری در درون طبقهٔ خود ازدواج می‌کند اما بیرون از خاپ خودش، و نام‌خانوادگی‌هایی چون داگا، راتی، موندرا، موهتا، سومانی و کابرا در نگاهی عضویت قبیله‌ای را نشان می‌دهند.

هر سال در مهش نوامی، در ماه هندوی جیشتها، انجمن‌های محلی با برگزاری رژه و نیایش به نام شیوا این روز را گرامی می‌دارند. اما در زندگی روزمره، ستایش به همان اندازه به ویشنو و کریشنا می‌رسد که به شیوا، و هر قبیله کولدِوی خود را دارد، یعنی الههٔ خانوادگی که در عروسی‌ها و دیگر مراحل مهم خانواده گرامی داشته می‌شود. گیاهخواری تقریباً همگانی است و بیش از آنکه یک رژیم غذایی باشد، نشانهٔ هویت خانواده است. زبان قدیمی خانواده‌ها ماروواری است که یکی از زبان‌های راجستانی در شاخهٔ هندوآریایی است، خویشاوندی نزدیک با هندی دارد و به‌تدریج جای خود را به آن داده است.

نقطهٔ عطف بزرگ با مهاجرت‌های تجاری ماروواری در سده‌های هجدهم و نوزدهم رخ داد. خانواده‌های ماهشواری تجارت را از صحرا تا کلکته، بمبئی، حیدرآباد، شهرهای پنبه‌ای دکن و بازارهای شرق دنبال کردند. آنان به‌عنوان بانکدار، دلال و تاجر پارچه کار می‌کردند و اغلب خانهٔ خانوادگی‌شان را در راجستان نگه می‌داشتند. در سدهٔ بیستم برخی از این شرکت‌ها به خانه‌های صنعتی بزرگ تبدیل شدند و امروز این جامعه وزنی در تجارت هند دارد که بسیار بیشتر از اندازهٔ جمعیتش است. بیرون از راجستان، بیشتر خانواده‌ها افزون بر هندی به زبان محلی سخن می‌گویند، پس خانواده‌ای ممکن است به مراتی، تلوگو یا بنگالی سخن بگوید، بسته به اینکه پدربزرگ و مادربزرگ کجا ساکن شده‌اند. آنچه این جامعه را در این فاصله‌ها کنار هم نگه می‌دارد، نظام خاپ، آشپزخانهٔ گیاهخوار و پیوند با الههٔ قبیله است.