اروتیک بهورگری

بهورگری‌ها قبیله‌ای بلوچ از سند هستند و همین عبارت کوتاه کل داستان را در خود دارد. آنان نامی بلوچی، نسب‌نامه‌ای بلوچی و احساس تعلق قبیله‌ای دارند که از طریق خط مردانه ادامه می‌یابد، با این حال بیشترشان نسل‌هاست که به سندی سخن می‌گویند، در خاک سند کشاورزی می‌کنند و دشت رود سند را میهن خود می‌دانند. آنان به جمعیت بزرگی تعلق دارند که پاکستانی‌ها آن را «بلوچ‌های سندی» می‌نامند: نوادگان مردان قبیله‌ای که از ارتفاعات بلوچستان فرود آمدند، که بسیاری از آنان در دوران فرمانروایی کلهوره‌ها به عنوان سرباز و کشاورز به کار گرفته شدند و هنگامی که تالپورها، که خودشان بلوچ بودند، از سال 1783 تا فتح بریتانیایی در سال 1843 بر سند حکومت می‌کردند، بخشی از نظم زمین‌داری این ایالت شدند. خانواده‌های بهورگری در سند علیا، پیرامون لارکانا و جیکب‌آباد، و در جنوب شرقی، پیرامون میرپور خاص یافت می‌شوند و برخی خویشاوندانشان آن‌سوی مرز استانی در بلوچستان زندگی می‌کنند.

زبان نشان می‌دهد که این استقرار تا چه اندازه ریشه دارد. بلوچی زبانی ایرانی شمال‌غربی است و سندی زبانی هندوآریایی است و این دو با یکدیگر قابل فهم متقابل نیستند. برای بیشتر بهورگری‌ها سندی زبان مادری است، در شمال زبان سرایکی رایج است و بلوچی در برخی خانواده‌ها بیشتر به صورت میراث فرهنگی باقی مانده تا زبان گفتار روزمره. آنچه بلوچ باقی مانده، ساختار است: نام خانوادگی قبیله‌ای، اقتدار ریش‌سفیدان تبار، ازدواجی که به خویشاوندان ترجیح می‌دهد، و نظام مهمان‌نوازی و شرافتی که هر بلوچی در هر جا آن را باز می‌شناسد. دین بیشتر آنان اسلام سنی است که به شیوه سندی برگزار می‌شود، یعنی زیارتگاه‌های قدیسان صوفی و پیرهای موروثی که از آن‌ها نگهداری می‌کنند، در زندگی روزمره مردم همان قدر اهمیت دارند که مسجد.

آبروی عمومی این قبیله تا حد زیادی بر دوش یک مرد استوار است: غلام محمد خان بهورگری که در سال 1878 در خانواده‌ای زمین‌دار در منطقه‌ای زاده شد که امروز ناحیه میرپور خاص نام دارد، در لندن وکالت آموخت و به وطن بازگشت تا یکی از نخستین سیاستمداران مدرن سند شود. او در شورای قانون‌گذاری بمبئی به رسائی حمله کرد، رسمی که مردم محلی را موظف می‌کرد مقامات سفرکننده را با هزینه شخصی خود تأمین کنند، و از نخستین صداهایی بود که خواستار جدا شدن سند از ریاست بمبئی شدند، تغییری که در سال 1936، دوازده سال پس از مرگ او، اجرا شد. شهر کوت غلام محمد نام او را بر خود دارد. دارنده‌ای بعدی این نام خانوادگی، عبدالمجید بهورگری، کاری آرام‌تر اما به همان اندازه ماندگار انجام داد: در اواخر دهه 1980 راهی برای نوشتن خط سندی با رایانه ابداع کرد و طرح‌بندی صفحه‌کلید و قلم‌هایی که پس از آن آمدند، پایه تایپ سندی بر صفحه‌نمایش‌ها تا امروز را تشکیل می‌دهند.

این ترکیب بهورگری‌ها را به‌درستی خلاصه می‌کند: قبیله‌ای از نظر تبار، سندی از نظر زبان و وفاداری، با گرایشی به سرمایه‌گذاری در زبان و سیاست سرزمینی که از آنان پذیرایی کرد.