اروتیک اودهی‌ها

اوادهی‌ها مردم اوده هستند، گوشه‌ای حاصلخیز از دشت گنگ در آنچه امروز مرکز ایالت اوتار پرادش است (تقریباً لکنهو، فیض‌آباد، سیتاپور، بهرایچ و سرزمین میان آن‌ها). زمین هموار، آبیاری‌شده از رودخانه و به‌شدت زیر کشت است و هویت اوادهی با این جغرافیا پیوندی دارد که حتی پس از نسل‌ها زندگی در بمبئی، سورات یا موریس هم پابرجاست. اوادهی نامیدن کسی یعنی جای دادن او در آن دشت، در حیاط‌ها و باغ‌های انبه‌اش، با آهنگ ویژهٔ گفتار و مجموعه‌ای مشخص از آداب دربارهٔ غذا، میزبانی و بزرگ‌ترها.

زبان آن‌ها، اوادهی، در کنار هندی، اردو و بوجپوری در خانوادهٔ هندوآریایی جای دارد، اما صرفاً گویشی از هندی نیست: به‌عنوان زبان ادبی کهن‌تر از هندی معیاری است که در مدارس تدریس می‌شود. تلسی‌داس در قرن شانزدهم Ramcharitmanas را به اوادهی سرود و پیش از او ملک محمد جایسی Padmavat را به این زبان نوشت. این وزن ادبی به زبان جایگاهی می‌بخشد که گویشوران امروزی‌اش همیشه آشکارا ادعایش را نمی‌کنند، زیرا در دسته‌بندی‌های سرشماری بیشتر اوادهی‌ها زبان خود را هندی اعلام می‌کنند. گونهٔ روزمرهٔ گفتار نرم‌تر و گردتر از هندی خاری بولی است، با پایانه‌های فعلی و ضمایری که فوراً به گویشور هندی نشان می‌دهد این زبان کاملاً زبان دهلی نیست.

بیشتر اوادهی‌ها هندو هستند، با قشربندی کاستی معمول کمربند گنگ: برهمن‌ها، ثاکورها، جاتی‌های تاجر و صنعتگر و جمعیت‌های بزرگ کشاورز و دالیت که بیشترِ کار واقعی کشاورزی را انجام می‌دهند. برهائی‌ها، کاستی از نجاران، یکی از این زیرگروه‌ها هستند که سنتاً مسئول گاوآهن، چرخ گاری، درها و چارچوب‌های چوبی خانه‌های روستایی بوده‌اند؛ مانند دیگر جاتی‌های صنعتگر، طی دو نسل اخیر به‌شدت به مشاغل شهری روی آورده‌اند. زندگی هندویی اوده به‌شدت با سرسپردگی به رام (رام‌بهکتی) شکل گرفته است، زیرا آیودیا، زادگاه اسطوره‌ای رام، در میان آن قرار دارد؛ و این امر منطقه را به کانون تنش در سیاست معاصر هند بدل کرده است، به شیوه‌هایی که بیگانگان گاه آن را دست‌کم می‌گیرند.

بر روی اکثریت هندو، لایه‌ای از تاریخ طولانی هندواسلامی قرار گرفته است، چنان‌که دربار نوابی لکنهو دو قرن معیارهای منطقه را در شعر، آشپزی و آداب تعیین کرد. بیریانی دم‌پخت مشهور، سنت‌های کباب، و تهذیب پرتکلف سلام و شیوه‌های خطاب: این‌ها به همان اندازه که اسلامی‌اند اوادهی هستند، و اوادهی‌های هندو و مسلمان به‌عنوان میراث فرهنگی مشترک در آن‌ها سهیم‌اند، حتی وقتی سیاست تمام تلاشش را می‌کند تا آن‌ها را از هم جدا کند.