اروتیک پاسی

پاسی‌ها یک کاست هستند نه یک ملت، و آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد، یک حرفهٔ مشترک و یک روایت مشترک دربارهٔ قدرت ازدست‌رفته است. قرن‌ها در دشت گنگ، این مردان پاسی بودند که از درختان نخل بالا می‌رفتند. طنابی دور بدن و تنه می‌پیچیدند، نزدیک تاج می‌بریدند و کوزه‌ای گلی می‌آویختند تا شیره‌ای را جمع کنند که تا عصر به تودی (شراب نخل) تبدیل می‌شود. این نام معمولاً به واژه‌ای سانسکریت به معنای طناب دار نسبت داده می‌شود. نگهداری خوک، کار کشاورزی و نگهبانی روستا بخش دیگر کارهایی بود که نظام کاستی به آن‌ها داده بود، و آن نظام آن‌ها را در رتبه‌ای پایین قرار می‌داد. امروز آن‌ها یک کاست فهرست‌شده و یکی از بزرگ‌ترین جوامع دالیت در اوتار پرادش هستند.

زادگاه اصلی آن‌ها اَوَدْه است، یعنی سرزمین پیرامون لکهنو، و جمعیت بزرگ دیگری در بیهار و جوامع کوچک‌تری در سراسر شمال هند دارند. آن‌ها به زبان هندی محلیِ جایی که در آن ساکن شده‌اند سخن می‌گویند: اَوَدهی در مرکز اوتار پرادش و بوجپوری در شرق دورتر، که هر دو از زبان‌های هندو-آریایی هستند. کیش آن‌ها هندو است، اما بیشتر آن نزدیک به خانه باقی می‌ماند، با ایزدان خانگی و تباری و زیارتگاه‌های روستایی در کنار خدایان بزرگ. این کاست به شاخه‌هایی تقسیم می‌شود که اعضایشان میان خود ازدواج می‌کنند. راجپاسی‌ها، که نامشان خود ادعای گذشته‌ای شاهانه دارد، از شناخته‌شده‌ترین‌ها هستند.

این ادعای شاهانه در مرکز نگرش پاسی‌ها به خودشان قرار دارد. سنت جامعه بر آن است که سروران پاسی بخش‌هایی از اَوَدْه را پیش از آنکه اربابان دیگر آن‌ها را بیرون برانند فرمان می‌راندند، و نام‌هایشان را هم ذکر می‌کند. قلعهٔ ویرانهٔ بیجلی پاسی هنوز در لکهنو برپاست، و بسیاری از پاسی‌ها می‌گویند خود شهر به نام لاخان پاسی نامگذاری شده است. مورخان بر سر جزئیات بحث دارند. دوران استعمار سخت‌تر بود. جوامع پاسی در قانون قبایل مجرم فهرست شدند و ننگ آن تا لغو این قانون پس از استقلال دامن خانواده‌ها را گرفت. همین دوره مقاومت را هم پدید آورد. اودا دیوی، زنی از پاسی‌ها، به یاد مانده است که در سال 1857 از درختی در سیکاندر باغ به سوی سربازان بریتانیایی شلیک کرد. در اوایل دههٔ 1920، مَداری پاسی جنبش اِکا را رهبری کرد، شورشی دهقانی در شمال اَوَدْه علیه اجاره‌های گزاف و کار اجباری.

این قهرمانان اکنون کار سیاسی انجام می‌دهند. مجسمه‌ها، سالگردها و گردهمایی‌هایی که بیجلی پاسی و اودا دیوی را گرامی می‌دارند، از ارکان ثابت سیاست اوتار پرادش‌اند، جایی که هر حزب بزرگی در پی جلب رأی پاسی‌هاست. شمار اندکی از خانواده‌ها هنوز از نخل‌ها امرار معاش می‌کنند. بیشترشان کشاورزی می‌کنند، مزدبگیرند یا به شهرها کوچ کرده‌اند، و داستان شاهان و شورشیان با آن‌ها همراه است.