اروتیک قموق‌ها

کومیک‌ها مردم ترک‌تبار دشت‌های پست داغستان‌اند؛ نواری هموار و گرم از زمین میان دامنه‌های شرقی قفقاز و دریای خزر. این جغرافیا اهمیت دارد. در حالی که بیشتر حدود سی ملت بومی داغستان در کوهستان‌ها فشرده شده‌اند و هر دره به زبانی نامرتبط از زبان‌های شمال‌شرقی قفقاز سخن می‌گوید، کومیک‌ها دشت را در اختیار دارند. شهرهای آنان، از جمله خاسوویورت، بوینکسک و محله‌های قدیمی ماخاچکالا، بر مسیرهای تجاری‌ای قرار دارند که قرن‌ها کالاها را میان استپ و ارتفاعات جابه‌جا می‌کرد. قرار داشتن بر سر راه، آنان را شکل داد: از نظر تاریخی، زبان کومیکی نقش زبان مشترک شمال قفقاز را ایفا می‌کرد، زبانی که یک بازرگان چچنی و یک چوپان آواری هر دو هنگام توافق بر سر قیمت به آن پناه می‌بردند.

خود زبان، زبانی ترکی قیپچاقی است و در همان شاخه‌ای قرار دارد که قاراچای-بالکار، نوقایی و (به شکلی دورتر) قزاقی و تاتاری در آن جای می‌گیرند. با زبان کوهستان‌نشینانی که کومیک‌ها را از سه سو احاطه کرده‌اند خویشاوندی نزدیکی ندارد، و این جزیره‌زبان بودن بخشی از نحوه‌ای است که کومیک‌ها هویت خود را می‌خوانند: مسلمانان ترک‌زبانی که از دشت به همسایگانی می‌نگرند که زبانی کاملاً دیگر دارند. ادبیات کهن کومیک، به‌ویژه شاعر قرن نوزدهمی یرچی قازاق، با جدیت واقعی بررسی می‌شود؛ او در تبعید سیبری درگذشت و امروز همان‌گونه خوانده می‌شود که گرجی‌ها روستاولی یا چچنی‌ها مامکایف را می‌خوانند.

اسلام سنی، بنا به معیارهای قفقاز، زود به کومیک‌ها رسید و آنان معمولاً از حیث الهیات استوارتر از دیگر مسلمانان این منطقه شمرده می‌شوند. آنان کمتر متأثر از شبکه‌های طریقت صوفی‌ای بودند که مقاومت در کوهستان‌ها را زیر فرماندهی امام شامل سازمان می‌دادند، و بیشتر همسو با اسلام شهری و عالمانه مدارس دشتی. جنگ قفقاز در قرن نوزدهم کومیک‌ها را در موقعیتی ناخوشایند قرار داد: میان پیشروی روسیه از شمال و امامت شامل در ارتفاعات گرفتار شدند، با جناح‌هایی در هر دو سو. سپس ترسیم مرزها در دوران شوروی بخش بزرگی از سرزمین تاریخی آنان را به جمهوری‌های همسایه سپرد یا آن را در داغستانی چندقومیتی جذب کرد که در آن کومیک‌ها به یکی از اقلیت‌ها در میان بسیاری دیگر بدل شدند.

امروز شمارشان بیش از نیم میلیون نفر است که عمدتاً در شمال داغستان متمرکزند، اما جمعیت پراکنده‌ای نیز در ترکیه دارند که از مهاجران قرن نوزدهمی برآمده‌اند. آیین‌های میهمان‌نوازی، از جمله تعهدات آیینی نسبت به میهمان، ترتیب نشستن در عروسی و آداب دقیق سوگواری، به‌طور غیرمعمولی دست‌نخورده باقی مانده‌اند، و عروسی‌های کومیکی هنوز مراسمی طولانی و ساختاریافته‌اند که در آن بزرگ‌ترها ریاست دارند و ترتیب نوشانه‌ها بداهه‌گویی نمی‌شود.