اروتیک قزاق‌ها

قزاق‌ها مردم استپ‌نشینی هستند که هویتشان بیش از آنکه از یک سرزمین مادری شکل گرفته باشد، از ریتم حرکت در سراسر یک سرزمین شکل گرفته است. برای قرن‌ها، واحد تعیین‌کننده نه روستا، بلکه aul بود: مجموعه‌ای متحرک از خانوارها که در درّه‌های پناه‌گرفته زمستان را می‌گذراندند و هر بهار با اسب، گوسفند و شتر به دشت باز می‌زدند. حتی اکنون، پس از نسل‌ها سکونت شهری، بازتاب‌های فرهنگی دامداری همه‌جا هست: تأکید بر مهمان‌نوازی آن‌قدر تدوین‌شده که تقریباً همچون قانون عمل می‌کند، آشپزی‌ای که بر گوشت اسب و kumis (شیر تخمیرشدهٔ مادیان) بنا شده، و حفظ عمیق تبار که به بیشتر قزاق‌ها امکان می‌دهد نیاکانشان را از طریق زنجیره‌ای نام‌دار از اجداد دنبال کنند و خود را در یکی از سه ساختار تاریخی جای دهند: jüz بزرگ، میانه و کوچک.

زبان قزاقی به شاخهٔ قپچاقی خانوادهٔ ترکی تعلق دارد، آن‌قدر به قرقیزی و قاراقالپاقی نزدیک که گویندگان بتوانند در گفتگو راهی پیدا کنند، و آن‌قدر با ازبکی یا ترکی متفاوت که خویشاوندی‌اش ساختاری است و نه دوطرفه. این زبان ابتدا با حروف عربی، سپس با لاتین و در دوران شوروی با سیریلیک نوشته شد، و اکنون در میانهٔ بازگشتی هدایت‌شده از سوی دولت به خط لاتین قرار دارد، گامی آرام اما واقعی برای فاصله‌گرفتن از حوزهٔ روسی. اسلام سنی، که بیشتر بر مذهب حنفی است، به‌تدریج از جنوب وارد شد و روی بستری تنگری‌گرایانهٔ کهن‌تر نشست بی‌آنکه آن را محو کند؛ نتیجه، حساسیتی دینی است که به عمل‌گرایی و مدارا گرایش دارد، با رشته‌هایی از باورهای شمنی و تکریم نیاکان که هنوز در عروسی‌ها، مراسم تشییع و جشن بهاری Nauryz دیده می‌شود.

قرن بیستم ضربه‌ای سخت به این جهان زد. جمع‌سازی اجباری در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ گله‌ها را نابود کرد و قحطی‌ای به راه انداخت که حدود یک‌چهارم جمعیت قزاق را کشت و بسیاری را به آن‌سوی مرز، به سین‌کیانگ و مغولستان، راند؛ به همین دلیل جامعه‌های قزاقی قابل‌توجهی هنوز در چین زندگی می‌کنند و به شمار کمتر در روسیه. دهه‌های شوروی نیز استقرار روس‌ها را در مقیاسی به همراه آورد که قزاق‌ها را تا مدت‌ها پس از استقلال در سال ۱۹۹۱ در جمهوری خودشان به اقلیت بدل کرد. بازپس‌گیری اکثریت جمعیتی، زبان و حافظهٔ تاریخی از آن زمان پروژهٔ آهستهٔ پس‌زمینهٔ این کشور بوده است. عقاب‌شکاران آلتای، نوازندگان دومبرا، کشتی‌گیران و بازی‌های اسب‌سواری مانند kokpar صحنه‌های فولکلوریک ساختگی نیستند، بلکه بخش‌هایی از زندگی کهن‌ترند که فرهنگ عمداً تصمیم گرفته آن‌ها را نزدیک نگه دارد.