زنی از ملاح‌ها، مرجع فنوتیپ

اروتیک ملاح‌ها

زبان

بدون زبانی از آن خود: هندی، بوجپوری، مایتهیلی، مگهی، اودهی و بنگالی در هند و نپال، سندی در پاکستان (همگی هندوآریایی، هندواروپایی).

دین

عمدتاً هندو، با ارادت به گنگ به‌عنوان الهه مادر و به نیشادراج گوها از رامایانا؛ مسلمان سنی در سند و در بخش‌هایی از اوتار پرادش.

درباره ملاح‌ها

ملاح‌ها مردم قایق‌نشین رودخانه‌های شمال هندند: قایق‌ران، ماهی‌گیر، غواص و لایروب ماسه. هویت آنان از آب می‌آید، نه از یک قلمرو واحد و نه از یک نیای مشترک. این نام عنوان شغلی وام‌گرفته از واژه عربی ملاح به معنای دریانورد است که از راه فارسی و اردو به دشت گنگ رسیده است. از همین رو دربرگیرنده خوشه‌ای از جوامع جدا از هم است، از جمله کیوت، باند، دیمار، مانجی، ساهانی و توراها، که درون بخش‌های خود ازدواج می‌کنند اما بیش از پیش زیر پرچم سیاسی واحدی به نام نیشاد گرد می‌آیند. آنان در هر جا که گنگ، جمنا، گاگرا، گاندک و کوسی جاری‌اند زندگی می‌کنند، بیش از همه در اوتار پرادش و بیهار، و جوامع کوچک‌تری تا شرق در بنگال و تا شمال در ترای نپال. جمعیت جدای ملاح مسلمان در سند پاکستان ماهیان رود سند و دریاچه‌های آن را صید می‌کند.

زبان ویژه‌ای ندارند. ملاحی در واراناسی به بوجپوری و هندی سخن می‌گوید، کسی در دربهنگا به میتیلی، و کسی در تته به سندی. بیشترشان در هند هندو هستند و دین‌داری‌شان بر رود تکیه دارد: گنگا چون مادر خطاب می‌شود، نه چون منبعی برای بهره‌برداری. پرافتخارترین روایت جامعه از رامایانا می‌آید، جایی که گوها، رئیس قبیله نیشاد، راما تبعیدی را پناه می‌دهد و قایق‌ران به نام کیوت از بردن او از روی گنگ سر باز می‌زند تا پای شاهزاده را بشوید. این اسطوره‌ای بنیادین و گزنده است، زیرا طبقه‌ای فرودست را در جایگاه کسی می‌نشاند که به خدایی لطف می‌کند.

دو سده گذشته برای این حرفه سخت بود. راه‌آهن و پل‌ها بار و مسافر را از رودخانه‌ها دور کردند، کارگزاران استعماری گروه‌های ملاح را در قانون قبایل مجرم فهرست کردند، و حقوق صید ماهی و جزیره‌های ماسه‌ای به پیمانکاران و زمین‌داران رسید، به طوری که قایق‌رانان بر آبی کار می‌کردند که مهارش را در دست نداشتند. بسیاری از خانواده‌ها اکنون قطعه زمین‌های کوچک را کشت می‌کنند، برای مزد کار می‌کنند یا به شهرها مهاجرت می‌کنند. دیگران هنوز زائران را در گذرگاه‌های واراناسی و در محل تلاقی رودها در پرایاگراج پارو می‌زنند، جایی که قایق‌رانان از ادعاهای عرفی خود بر اسکله‌های مشخص دفاع می‌کنند.

شمار جمعیت، شکایت را به اهرم نفوذ بدل کرده است. سرشماری طبقاتی بیهار در 2023 نسبت ملاح‌ها را حدود 2.6 درصد از جمعیت ایالت شمرد، سهمی که برای تغییر نتیجه کرسی‌ها در امتداد رودخانه‌ها کافی است، و احزابی که بر رأی قایق‌رانان بنا شده‌اند هم‌اکنون در پاتنا و لکهنو چانه می‌زنند. خواست پایدار، گذار از وضعیت طبقه عقب‌مانده دیگر به وضعیت طبقه زمان‌بندی‌شده یا قبیله زمان‌بندی‌شده است، همراه با سهمیه‌هایی که از پی آن می‌آید. شناخته‌شده‌ترین ملاح همچنان فولان دیوی است که در روستایی در ناحیه جالون زاده شد، از راهزنی به عضویت پارلمان برای میرزاپور رسید و در 2001 در دهلی با گلوله کشته شد.

فنوتیپ‌های معمول: ملاح‌ها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ملاح‌ها ظاهری کلی مشابه جمعیت دشت‌های شمال هند دارند: پوست قهوه‌ای متوسط تا تیره که اغلب بر اثر سال‌ها کار در فضای باز روی آب تیره‌تر شده، موی سیاه، چشمان تیره و اندامی کم تا متوسط، و قایق‌رانان کارگر معمولاً لاغر و چابک‌اندام‌اند. مردان روی رود معمولاً لُنگی یا دوتی می‌پوشند، همراه با جلیقه یا پیراهن و گمچا، یعنی حوله‌ی نخی که به شکل دستمال سر یا روی شانه می‌اندازند. زنان ساری می‌پوشند و زنان متأهل هندو معمولاً با سیندور مرز موی سر را مشخص می‌کنند و النگوهای شیشه‌ای به دست می‌کنند. در سند، مردان شلوار قمیص می‌پوشند که اغلب با شال اجرک یا کلاه سندی همراه است.

پرسش‌های متداول درباره ملاح‌ها

ملاح‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی ملاح‌ها بدون زبانی از آن خود: هندی، بوجپوری، مایتهیلی، مگهی، اودهی و بنگالی در هند و نپال، سندی در پاکستان (همگی هندوآریایی، هندواروپایی). است.

ملاح‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان ملاح‌ها عمدتاً هندو، با ارادت به گنگ به‌عنوان الهه مادر و به نیشادراج گوها از رامایانا؛ مسلمان سنی در سند و در بخش‌هایی از اوتار پرادش. است.