اروتیک راجستانی‌ها

راجستانی‌ها مردم بزرگ‌ترین ایالت هند از نظر مساحت هستند، سرزمینی که صحرای تار در غرب، رشته‌کوه آراولی که به‌صورت مورب از میانه آن می‌گذرد، و دشت‌های نیمه‌خشک و دره‌هایی که به سوی حوضه گانج سرازیر می‌شوند، آن را تعریف می‌کنند. جغرافیا اهمیت دارد زیرا تقریباً همه چیز دیگر را شکل داده است: کمبود آب، شهرهای کوهستانی مستحکم، مسیرهای تجارت کاروانی، و فرهنگ جنگاورانه‌ای که از ایستادگی در برابر یورش‌های پی‌درپی برآمد. هویت ایالت با راجپوت‌ها پیوند خورده است، اشرافیت‌های جنگجوی قبیله‌ای که پادشاهی‌هایشان (میوار، ماروار، آمبر، بیکانر، جیسلمیر) با مغول‌ها و بعدها با بریتانیایی‌ها مذاکره کردند، جنگیدند و وصلت کردند، و شهرهای قلعه‌ای و قواعد شرف و تبار را برجای گذاشتند که هنوز شیوه سخن گفتن راجستانی‌ها از خودشان را شکل می‌دهد.

اما «راجستانی» هویتی منطقه‌ای است که میان جوامع بسیار متفاوت کشیده شده است. ماروری‌های منطقه شکاواتی و جودهپور به یکی از تأثیرگذارترین شبکه‌های بازرگانی هند بدل شدند و پیش از استقلال، تجارت از کلکته تا بمبئی را تأمین مالی می‌کردند. بانجاراها حمل‌کنندگان سیار و بازرگانان نمک بودند که کالا را با گاری‌های گاوی در سراسر شبه‌قاره جابه‌جا می‌کردند؛ امروزه بسیاری از آنان ساکن شده‌اند، اما گلدوزی و گویش متمایز خود را حفظ کرده‌اند. میناها جامعه‌ای بومی‌اند که در ناحیه‌های شرقی متمرکزند و ادعاهای ویژه خود درباره سرزمین، پیش از راجپوت‌ها، دارند. گورجرها، چوپانانی که از نظر تاریخی به پرورش گاو و شتر وابسته بوده‌اند، فراتر از مرزهای راجستان پراکنده‌اند. چاران نقشی ویژه دارند: آنان به‌عنوان شاعران و نسب‌شناسان موروثی خاندان‌های راجپوت، نگاهبانان حافظه قبیله‌ای‌اند که اشعارشان می‌توانست پادشاهی را بالا ببرد یا خوار کند. خود راجپوت‌ها یکدست نیستند: گروه‌هایی مانند ماهیاوانشی یا مولسالام، طبقه‌بندی معمول کاست را پیچیده می‌کنند و در حاشیه هویت راجپوت قرار دارند، به شیوه‌هایی که سلسله‌مراتب محلی آن را می‌پذیرد، حتی زمانی که طبقه‌بندی‌های منتشرشده نمی‌پذیرند.

راجستانی به شاخه هند و آریایی تعلق دارد و با هندی و گجراتی بسیار خویشاوند است، هرچند زبان‌شناسان گونه‌های اصلی آن (ماروری، میواری، دوندهاری، هادوتی، میواتی) را زبان‌هایی مستقل با ادبیات خاص خود می‌دانند، به‌ویژه سنت شعر حماسی قرون وسطا موسوم به شعر دینگال. هندوئیسم چارچوب دینی غالب است، با آیین‌های محلی نیرومند: قدیس جنگجو پابوجی، خدای عامیانه تجاجی، و الهه کارنی ماتا در دشنوک. زیارت در پوشکار، جشنواره سالانه شترها، جشن‌های گنگور و تیج، و شکل‌های پایدار گلدوزی آینه‌کاری و نقاشی مینیاتور: اینها برای بیگانگان حفظ نمی‌شوند. اینها شیوه‌ای است که جامعه‌ای صحرایی از طریق آن با خود پیوسته می‌ماند.