اروتیک بنگش

بنگش‌ها قبیله‌ای پشتون از تپه‌ها و دره‌های شمال‌غربی پاکستان هستند، در اطراف کوهات، هانگو و دره کرم. تبار بیش از سرزمین، این قبیله را کنار هم نگه می‌دارد. نسب‌شناسی پشتون بنگش‌ها را در شاخه کرلانی جای می‌دهد و این حساب هنوز اهمیت دارد. تعیین می‌کند چه کسی خویشاوند به شمار می‌آید، اختلاف‌های زمین چگونه حل‌وفصل می‌شود و وقتی جرگه تشکیل می‌شود کدام ریش‌سفیدان سخنگوی روستا هستند. پشتونوالی، قانون پشتون درباره مهمان‌نوازی و آبرو، مانند سراسر کمربند پشتون‌نشین، زندگی روزمره را در اینجا شکل می‌دهد. آشکارترین نشانه‌اش حجره است، اتاق مردان که در آن به میهمانان غذا داده می‌شود و امور روستا گفت‌وگو می‌شود.

سنت قبیله‌ای خاطره خانه‌ای قدیمی‌تر را نزدیک گردیز، در آنچه اکنون شرق افغانستان است، نگه داشته است. از آنجا بنگش‌ها به سوی شرق و به کرم رانده شدند و سپس به سمت جنوب و کوهات، شهری که هنوز پیوند نزدیکی با آنان دارد. بالای دره کرم را نگه نداشتند. توری‌ها که در گذشته حضوری کوچک‌تر در دره داشتند، سرانجام قبیله غالب آنجا شدند، هرچند روستاهای بنگشی باقی مانده‌اند. شاخه‌های اصلی میرانزی، بایزی و سمیلزی‌اند و تقریباً بر پایه جغرافیا پراکنده‌اند: دره میرانزی در اطراف هانگو نام یکی از آنها را دارد.

بخشی از تاریخ بنگش‌ها دور از مرز رخ داد. در اوایل سده هجدهم میلادی، محمدخان بنگش، فرمانده‌ای در خدمت مغولان، شهر فرخ‌آباد را در دشت گنگ بنیان نهاد، در آنچه امروز ایالت اوتار پرادش نامیده می‌شود. فرزندانش تا آشوب‌های سال 1857 به عنوان نواب بر آن حکومت کردند. این تاریخ نشان می‌دهد نام قبیله همراه سربازان پشتون تا چه اندازه در سراسر شمال هند سفر کرده است.

بنگش‌ها به پشتو سخن می‌گویند که زبانی ایرانی شرقی است. در کوهات در کنار گویشوران زبان هندکو، زبانی هندوآریایی، زندگی می‌کنند و اردو زبان مشترک مدرسه و اداره است. در دین، قبیله آن‌طور که بیگانگان انتظار دارند یکدست نیست. بیشتر بنگش‌ها مسلمان سنی‌اند، اما جامعه بزرگ شیعه در میان آنان زندگی می‌کند، بیشتر در کرم و بخش‌هایی از هانگو. در منطقه‌ای که خشونت فرقه‌ای بارها جاده‌ها و بازارها را بسته است، این شکاف پیامدهای عملی دارد. بسیاری از خانواده‌های بنگش، مانند دیگر پشتون‌ها، اکنون خویشاوندانی در پیشاور، کراچی و کشورهای خلیج فارس دارند و نام قبیله همراه آنان رفته است.