اروتیک چانگپا

چانگپا شبانان کوچ‌نشین تبت‌زبانی هستند که در بلندی‌های فلات مرتفع چانگتانگ زندگی می‌کنند و در شرق لاداخ در هند و منطقهٔ مجاور تبت در چین گسترده‌اند. آنان به گویشی تبتی از شاخهٔ تبتی (خانوادهٔ چینی-تبتی) سخن می‌گویند و از بودیسم تبتی پیروی می‌کنند. در هند به‌عنوان قبیلهٔ فهرست‌شده شناخته می‌شوند و به شبانانی مشهورند که بز آن‌ها پشم ظریف پشمینه را تأمین می‌کند که در شال‌های کشمیری به کار می‌رود.

جامعه و معیشت

چانگپاها که بر فلاتی سرد و خشک و در بالای 4,000 متر زندگی می‌کنند، بز پشمینهٔ چانگرا را همراه با گوسفند و یاک پرورش می‌دهند و همراه با گله‌هایشان به‌صورت فصلی میان چراگاه‌ها کوچ می‌کنند. آنان در ربو، چادر سیاهی که از موی یاک بافته شده، سکونت دارند و اقتصادشان بر پشم، گوشت، شیر، کره و تجارت پشمینه با بازارهای دشت‌نشین متمرکز است. گروه‌های شبان حق چرا و کوچ را به‌صورت جمعی سازمان می‌دهند.

ایمان و فرهنگ

بودیسم تبتی آیین‌های زندگی را شکل می‌دهد و دعا، صومعه‌ها و لاماها با چرخهٔ سال شبانی درهم تنیده‌اند. چانگپاها به تاب‌آوری در یکی از سخت‌ترین محیط‌های مسکونی روی زمین شهرت دارند.

ظاهر و آرایش

چانگپاها پوستی برنزه و عمیق دارند که از باد سوخته است، اندامی محکم و فشرده، موی سیاه که اغلب بافته می‌شود و چهره‌هایی پهن با ویژگی‌های تبتی. هر دو جنس پوستین ضخیم گوسفند و عباهای پشمی گوبا را که در کمر بسته می‌شود، چکمه‌های نمدی و کلاه‌های پوستی یا پشمی می‌پوشند؛ زنان زیورهای مرجان، فیروزه و نقره و گیسوبندهای بافته را می‌افزایند. گونه‌ها از سرما و ارتفاع سرخ و ترک‌خورده‌اند.