اروتیک مال پاهاریاها

Mal Paharia به ساده‌ترین معنا مردمان کوهستانی‌اند. Paharia به معنای ساکن کوهستان است و از زمانی که بیگانگان درباره آنان نوشته‌اند، همواره به تپه‌های Rajmahal پیوند خورده‌اند. این تپه‌های کم‌ارتفاع و جنگلی از دشت گنگ در بخش Santhal Pargana ایالت جهارکند برمی‌خیزند و سکونتگاه‌های کوچک‌تر Mal Paharia تا ایالت‌های همسایه بنگال غربی و بیهار ادامه می‌یابند. آنان نام Paharia را با Sauria Paharia و Kumarbhag Paharia مشترک دارند، اما جامعه‌ای جداگانه با روستاهای و گویش خاص خود هستند. زبان‌شناسان بر سر ماهیت این گویش توافق ندارند. برخی آن را زبانی دراویدی نزدیک به Malto، زبان Sauria Paharia، می‌دانند. دیگران آن را در شمار زبان‌های هندوآریایی شرقی قرار می‌دهند، زیرا تماس با زبان بنگالی آن را تا این حد دگرگون کرده است. در زندگی روزمره، بیشتر Mal Paharia میان زبان‌ها جابه‌جا می‌شوند؛ در روستا به زبان خانگی سخن می‌گویند و در مدرسه، بازار و در برخورد با مقامات از بنگالی، هندی یا خورتای محلی استفاده می‌کنند. دین نیز لایه‌های گوناگونی دارد. بیشتر آنان خود را هندو ثبت می‌کنند، اما آیین روستایی بر محور ارواح کوه و روستا، نیاکان و مراسمی که با زمان کاشت و برداشت تنظیم شده، می‌چرخد. اقلیت کوچک مسیحی به فعالیت‌های مبلغان مذهبی در منطقه بازمی‌گردد.

تاریخ بر این تپه‌ها فشار سنگینی وارد کرد. در قرن هجدهم جوامع کوهستانی Rajmahal در دشت‌ها به‌عنوان غارتگر هراس‌انگیز بودند و شرکت هند شرقی نخست با اعزام نیرو پاسخ داد. در دهه 1780 Augustus Cleveland، مأمور مالیات شرکت در Bhagalpur، این راه را تغییر داد. او به سران تپه‌ها مستمری پرداخت و گروهی از نگهبانان جنگلی را از میان خود مردان کوهستان استخدام کرد. یک نسل بعد، شرکت ارتفاعات را با نام Damin-i-koh جدا کرد و کشاورزان سانتال را در دره‌هایش ساکن کرد، و مردمان Paharia زمینی را از دست دادند که هرگز کاملاً بازپس نگرفتند. امروز هم خانواده‌های Mal Paharia روی شیب‌ها قطعه‌هایی را پاک و می‌سوزانند تا ارزن، ذرت و حبوبات بکارند. آنجا که زمین اجازه دهد برنج می‌کارند و برای سوخت، خوراک و بامبو به جنگل وابسته‌اند که بخشی از آن به بازار می‌رود. دولت جهارکند آنان را «گروه قبیله‌ای آسیب‌پذیر ویژه» می‌نامد، وضعیتی که برای جوامعی با سطح سوادآموزی پایین و اقتصاد معیشتی شکننده در نظر گرفته شده است. این وضعیت سهمیه‌های غذایی هدفمند و طرح‌های مسکن به همراه دارد. همچنین به‌روشنی نشان می‌دهد که تپه‌ها تا چه اندازه از دسترس دشت‌ها دورند.