اروتیک سندی‌ها

سندی‌ها مردم رود سند هستند، به‌ویژه سند زیرین، جایی که رود پهن‌تر می‌شود، آهسته‌تر جریان می‌یابد و سرانجام در مرداب‌ها و خورهای جزرومدی بالای دریای عرب گم می‌شود. سرزمین آنان، سند، از جمله جاهایی است که جغرافیا بیشترِ کار فرهنگی را انجام داده است: دشت سیلابیِ درازِ آبیاری‌شده که از شرق به صحرای تار و از غرب به رشته‌کوه کیرتار محدود است و کراچی در ساحل جنوبی لنگر انداخته است. تمدن دره سند چهار و نیم هزاره پیش در اینجا برخاست و سندی‌ها تمایل دارند این قدمت را با آرامشی واقع‌بینانه حمل کنند، نه با خودستایی پرسروصدا. آنان مدت بسیار طولانی در همان قوس رود زیسته‌اند.

زبان سندی زبانی هندوآریایی است و با پنجابی و گجراتی خویشاوندی دارد، اما آشکارا متفاوت به نظر می‌رسد: پر از همخوان‌های انفجاری درونی است که بیشتر زبان‌های همسایه ندارند، و در پاکستان با خط فارسی‌عربیِ گسترش‌یافته و در میان سندی‌های هندی با خط دوانگاری نوشته می‌شود. تقسیم سال ۱۹۴۷ این جامعه را به دو نیم کرد: بیشتر سندی‌های هندو به هند رفتند و در مومبای، اولهاسناگار و احمدآباد ساکن شدند و زبان را بدون سرزمینی که آن را پشتیبانی کند زنده نگه داشتند. اکثریت مسلمان در خود سند ماندند، جایی که اسلام صوفی، به‌ویژه زیارتگاه‌ها و شعر شاه عبداللطیف بهیتائی و لعل شهباز قلندر، نزدیک‌تر به سطح زندگی روزمره است تا فقه ارتدکس. عرس سالانه سیوهان هنوز صدها هزار زائر را جذب می‌کند که هنگام غروب دهمال می‌رقصند.

شاخه‌ها بیش از آنکه نشان‌دهنده قومیت‌های متفاوت باشند، تاریخ‌های اجتماعی متفاوتی را بازتاب می‌دهند. جت‌ها ستون فقرات کشاورزی و دامداری در داخل سرزمین‌اند. میمن‌ها جماعتی بازرگان‌اند که در اصل لوهانای هندو بودند و در قرن پانزدهم مسلمان شدند و سپس بر مسیرهای تجاری از کراچی تا شرق آفریقا تسلط یافتند. آرائین‌ها کشاورزند و در پنجاب بیشترند، اما در ناحیه‌های شمالی سند نیز حضور دارند. سندی‌های هندی، شبکه پراکنده‌ای که از تقسیم پدید آمد، به یکی از موفق‌ترین جامعه‌های آواره از نظر تجاری در تاریخ معاصر بدل شدند، با شبکه‌هایی که از هنگ‌کنگ و لاگوس تا جزایر قناری و پاناما گسترده‌اند.

آنچه، فراتر از زبان، آنان را به هم پیوند می‌دهد، دلبستگی قوی به سندهیت است، یعنی احساسی از هویت منطقه‌ای که بر ناسیونالیسم دینیِ تعیین‌کننده شبه‌قاره از ۱۹۴۷ تقدم دارد و اغلب آرام در برابرش مقاومت می‌کند. یک مالک فئودال سندی، یک بازرگان میمنِ کراچی و یک زن کارآفرین مومبایی که به همان زبان در آن سوی خط تقسیم سخن می‌گوید، عموماً همه بر این باورند که نخست سندی‌اند.