اروتیک تامانگ‌ها

تامانگ‌ها یکی از بزرگ‌ترین قوم‌های تبتی-برمایی نپال هستند که در تپه‌هایی که دره‌ی کاتماندو را احاطه کرده‌اند متمرکزند، موقعیتی که تقریباً همه‌چیز را درباره‌ی شیوه‌ی زندگی آنان و نحوه‌ی خوانش غریبه‌ها از ایشان شکل داده است. خود نام را به‌طور گسترده دلال اسب ترجمه می‌کنند که به تجارت قدیمی مرتفعات میان تبت و دشت‌های جنوبی اشاره دارد، هرچند ریشه‌شناسی آن محل مناقشه است. آنچه کمتر قابل مناقشه است جغرافیاست: روستاهای تامانگ بر دامنه‌های شمال و اطراف پایتخت قرار دارند، آن‌قدر نزدیک که به اقتصاد کار آن کشیده شوند، و آن‌قدر دور که دستگاه زبان، آیین و حساب تبارِ قبیله‌ای خود را دست‌نخورده نگه دارند.

زبان آنان، تامانگ، به شاخه‌ی بودیک خانواده‌ی چینی-تبتی تعلق دارد و از زبان نپالیِ هندوآریایی که از نظر اداری بر کشور مسلط است، به زبان تبتی نزدیک‌تر است. این زبان دارای آهنگ است که آن را از بسیاری از زبان‌های همسایگان تپه‌نشین‌اش متمایز می‌کند و به‌جای یک شکل استانداردشده‌ی واحد، مجموعه‌ای از گویش‌هاست؛ گویش‌های شرقی و غربی همیشه برای یکدیگر قابل فهم نیستند. تامانگ، وقتی نوشته می‌شود، با خط دیوناگری نوشته می‌شود، هرچند خطی به نام تامیگ در میان احیاگران فرهنگی طرفدارانی دارد.

از نظر دینی، تامانگ‌ها عمدتاً بودایی‌اند از مکتب‌های نینگما و، به میزان کمتر، کاگیو، یعنی شاخه‌های قدیمی‌تر و از نظر آیینی پیچیده‌تر بودایی تبتی که از گذرگاه‌های کوهستانی آمدند نه از دشت‌های هند. زندگی دینی روستاها را لاما اداره می‌کند، سلسله‌ای موروثی از کاهنان متأهل که تشییع جنازه، دفع ارواح و تقویم آیین‌های خانگی را برعهده دارند؛ در کنار آنان، شمن‌های بومبو فعالیت می‌کنند که کارشان پیش از بودیسم است و هرگز کاملاً در آن جذب نشده است. پیروی از آیین هندو نیز حضوری آرام دارد، به‌ویژه آنجا که جوامع تامانگ نزدیک همسایگان هندوی طبقاتی قرار دارند، و ازدواج‌های مختلط و همپوشانی جشن‌ها در عمل مرز میان این دو را محو می‌کند. تقسیمات داخلی مانند وایبا، لوپچان، توکار و گروه‌بندی تبار لاما، به‌عنوان واحدهای برون‌همسری عمل می‌کنند که بیش از آنکه نشان‌دهنده‌ی تفاوت فرهنگی باشند، ازدواج را تنظیم می‌کنند.

از نظر تاریخی، تامانگ‌ها پس از فتح گورکا در قرن هجدهم به حاشیه رانده شدند؛ در نظام قدیمی طبقه‌بندی، آنان را ماتوالی، یعنی نوشندگان الکل، به شمار آوردند و نسل‌ها از دستیابی به بالاترین سطوح مشاغل دولتی بازداشته شدند. میراث آن آشکار است: حضور پررنگ آنان در باربری، کوه‌نوردی، قالی‌بافی و مهاجرت کاری به خارج، و در کنار آن، تأکیدی آگاهانه بر هویت فرهنگی از دهه‌ی 1990 به این سو که زبان، پوشاک تامانگ و طبل قاب‌دار دامفو را دوباره به زندگی عمومی بازگردانده است.