اروتیک نیوارها

نواری‌ها مردم دره کاتماندو هستند، حوضه‌ای کوچک از زمین به پهنای حدود بیست مایل که در بیشتر هزار سال گذشته جهانی مستقل بود و از شمال با کوه‌های هیمالیا و از جنوب با کمربندی جنگلی و مالاریاخیز جدا می‌شد. این انزوا پدیده‌ای غیرعادی به وجود آورد: تمدنی کاملاً شهری در منطقه‌ای که در غیر این صورت با روستاها و دامداری تعریف می‌شود. شهرهای نواری متراکم و آجری‌اند، دور حیاط‌ها و مخزن‌های آب چیده شده‌اند، و حتی کوچک‌ترین آن‌ها واژگان معماری یک پایتخت پیشین را در خود دارد. پاتان، بکتاپور و محله‌های قدیمی کاتماندو در اساس شهرهای نواری‌اند که دولت مدرن نپال گرد آن‌ها شکل گرفت.

زبانشان وضعی عجیب دارد. زبان نواری از خانواده زبان‌های Sino-Tibetan است و با تبتی و برمه‌ای خویشاوند است، اما قرن‌ها در فرهنگ ادبی سانسکریتی غوطه خورده، و نتیجه زبانی است با استخوان‌بندی Tibeto-Burman که واژگانی هندی‌آریایی بر آن پوشیده شده است. این زبان از معدود زبان‌های خانواده Sino-Tibetan است که سنت نوشتاری پیشامدرن قابل توجهی دارد، شامل وقایع‌نامه‌ها، نمایش و شعر عبادی که دست‌کم به قرن چهاردهم می‌رسد.

آنچه نواری‌ها را دشوار در یک دسته قرار می‌دهد این است که هم‌زمان هندو و بودایی هستند، و نه به معنای سطحی و آمیزشی. هر دو سنت به‌عنوان نظام‌هایی کامل در درون جامعه وجود دارند، با کاهنان، آیین‌های چرخه زندگی و سلسله‌مراتب طبقاتی خود که به موازات هم جریان دارند. گروه‌های فرعی این را بازتاب می‌دهند: Rajupadhaya و Rajbhandari تبارهای هندوی برهمن و خدمتگزار معبد هستند، Shakya بودایی‌اند (نام قبیله بودای تاریخی در اینجا تصادفی نیست) و سنتاً زرگر و متخصص آیین‌های Vajrayana بوده‌اند، Chitrakar طبقه نقاشانی هستند که نقاشی‌های طومارگونه و جامه نمایش‌های رقص با نقاب را می‌سازند، Pradhan و Shrestha طبقات تجاری و اداری‌اند، و Malla یادآور سلسله‌ای است که تا فتح گورکالی به رهبری پریتوی نارایان شاه در سال 1769 بر دره حکومت می‌کرد، نقطه عطفی که نواری‌ها را از فرمانروایان پادشاهی‌های خود به اقلیتی منطقه‌ای درون یک ملت نپالی بدل کرد.

زندگی روزمره نواری‌ها به شدت آیینی است. تقویم جشن‌ها یکی از متراکم‌ترین تقویم‌های جنوب آسیاست، از جمله Indra Jatra، Bisket، Yenya و Mha Puja برای سال نو، و نظام guthi، شبکه‌ای از تعاونی‌های موروثی که معابد را تأمین مالی می‌کند، مراسم سوزاندن مردگان را اداره می‌کند و آیین‌های خاصی را زنده نگه می‌دارد، هنوز بخش عمده‌ای از تعهدات اجتماعی را سامان می‌دهد. مراسم Ihi پیش از بلوغ دختران، که در آن دختران به‌طور آیینی با خدای ویشنو (یا، در برخی تفسیرها، با میوه بیل که جای او را می‌گیرد) ازدواج می‌کنند، از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های تمایز این جهان آیینی است که همچنان پابرجاست.