اروتیک ماگارها

ماگارها یکی از بزرگ‌ترین ملیت‌های بومی نپال هستند که در تپه‌های میانی، میان دشت ترایی و هیمالیای بلند، یعنی تقریباً مرکز و غرب میانی کشور، متمرکزند؛ با بیشترین تراکم تاریخی در مناطق اطراف پالپا، تاناهون، سیانگجا، باگلونگ، میاگدی و رولپا. آنان به معنای واقعی کلمه مردمان تپه‌اند: سکونتگاه‌هایشان در ارتفاعاتی قرار دارد که برنج جای خود را به ارزن و ذرت می‌دهد و ثروت یک خانوار تا حدی با زمین‌های پلکانی و تا حدی با تعداد بُزها سنجیده می‌شود. این گروه از نظر درونی چنان متنوع است که قوم‌نگاری‌های قدیمی گاه شاخه‌های آن، یعنی آلی، غارتی، چانتیال، سارو و پون، را جوامعی تقریباً متمایز می‌دانند که هر یک تاریخ تبارهای خاص، حلقه‌های ازدواج ویژه و در برخی موارد زبان کاملاً جداگانه‌ای دارند. چانتیال به‌ویژه از دیرباز به‌عنوان یک زبان ماگاری جداگانه، نه یک گویش، مورد مطالعه بوده است.

زبان ماگاری در خانواده زبان‌های سینو-تبتی و در شاخه‌ای کوچک در کنار خام و چانتیال جای دارد؛ به همین دلیل نسبت به زبان تبتی بیشتر یک پسرعمو است تا خواهر و برادر، و با نپالی هندو-آریایی که زندگی ملی را در اختیار دارد بی‌ارتباط است. این موقعیت زبانی اهمیت دارد، زیرا ماگارها را در میان قدیمی‌ترین لایه‌های استقرار در هیمالیا قرار می‌دهد، پیش از گسترش شرقی جمعیت‌های هندوی خاس‌زبان از پادشاهی‌های کارنالی قرون وسطا. بسیاری از ماگارهای غربی، به‌ویژه ماگارهای خام در روکوم و رولپا، زبان‌ها و آیین‌هایی نگاه داشته‌اند که به‌طور چشمگیری با پسرعموهای شرقی‌شان متفاوت است؛ آنان بیشتر از جامعه هندوی باهون-چهتری اطرافشان جذب کرده‌اند.

دین بر همان گسل جاری است. ماگارهای شرقی در عمل عمدتاً هندو هستند، با خدایان خانگی، زیارتگاه‌های تبار و تقویم معمول داسین و تیهار؛ گروه‌های غربی به بودیسم گرایش دارند و اغلب با زمینه‌ای شامانی قوی که هیچ‌یک از دو سنت به‌طور کامل جای آن را نگرفته است. شامان روستا، یعنی جاکری یا راما بسته به محل، هنوز برای بیماری، گرفتاری روحی و آرام کردن خدایان زمین مشورت داده می‌شود، و این لایه احتمالاً کهن‌ترین و متمایزترین عنصر ماگاری در زندگی دینی است.

از نظر تاریخی ماگارها در ظهور دولت گورکا در قرن هجدهم نقشی محوری داشتند؛ سربازان ماگار ستون فقرات لشکرکشی‌های یکپارچه‌سازی پریتوی نارایان شاه را تشکیل دادند و سپس پایه گردان‌های گورکا در ارتش‌های بریتانیا و بعدها هند شدند. این شهرت نظامی هنوز الگوهای مهاجرت کاری و اقتصاد حواله‌ها را در روستاهای ماگار شکل می‌دهد. در اواخر قرن بیستم، کمربند غربی ماگارها به کانون شورش مائوئیستی نیز بدل شد، واقعیتی که سیاست محلی را به شیوه‌هایی بازآفرینی کرده که هنوز در حال شکل‌گیری است.