اروتیک بهلیم

بهلیم‌ها یک جامعهٔ مسلمان در غرب هند هستند که بیشتر در گجرات زندگی می‌کنند. این نام همان‌طور عمل می‌کند که نام‌های جامعه در بسیاری از جوامع جنوب آسیا: به‌عنوان نام خانوادگی، نشانه‌ای از نیای مشترک، و پاسخی سریع به این‌که یک خانواده به کجا تعلق دارد. این نام در پاکستان نیز دیده می‌شود، به‌ویژه در سند.

سنت جامعه ریشه‌های بهلیم‌ها را خارج از شبه‌قاره قرار می‌دهد، با نیاکان عرب که همراه با سپاهیان مسلمان به این منطقه آمده‌اند. این ادعایی است با وزن اجتماعی واقعی. طی قرن‌ها، تبار جایگاه مسلمانان جنوب آسیا را تعیین می‌کرد و نسب‌بردن از تازه‌واردان عرب، ایرانی یا آسیای مرکزی حیثیت داشت. مورخان با احتیاط با چنین روایت‌هایی برخورد می‌کنند. ادعای تبار خارجی شیوه‌ای آشنا برای اثبات جایگاه اجتماعی گروه‌ها بود و بیشتر گروه‌های مسلمان منطقه از ترکیبی از مهاجران و گرویدگان محلی شکل گرفته‌اند. هیچ‌یک از این‌ها هویت را برای کسانی که آن را حمل می‌کنند کم‌اهمیت‌تر نمی‌کند. آنچه نشان می‌دهد این است که برای بهلیم‌ها، همان‌طور که برای همسایگانشان، خاستگاه چیزی است که یک جامعه عمداً به آن چنگ می‌زند.

زبان بیش از تبار تابع جغرافیاست. در گجرات، خانواده‌های بهلیم زندگی روزمرهٔ خود را به گجراتی می‌گذرانند، زبان بازارها و همسایگانی که اطرافشان هستند. اردو در محافل دینی و رسمی جایگاه خود را حفظ می‌کند، همان‌طور که برای بسیاری از مسلمانان این ایالت چنین است. در پاکستان، اردو و سندی همان نقش را ایفا می‌کنند. بهلیم‌ها مسلمانان سنی هستند و ایمان ریتم سال را به شیوه‌هایی عادی و بی‌تظاهر تعیین می‌کند: نمازهای جمعه، روزه رمضان، دو عید، و آیین‌هایی که تولد، ازدواج و مرگ را نشان می‌دهند.

امروز جامعه کمتر از طریق قلمرو و بیشتر از طریق پیوند با هم نگه داشته می‌شود. مانند بسیاری از جوامع مسلمان جنوب آسیا، بهلیم‌ها مدت‌های طولانی ازدواج و تعهدات متقابل را حول خانواده‌هایی سازمان داده‌اند که یکدیگر را می‌شناسند، و این نام مشترک همراه مردم از شهرهای کوچک به شهرها می‌رود. برای خواننده‌ای که این نام را برای نخستین بار می‌بیند، این چارچوب مفید است. این مردمی دورافتاده با شیوه زندگی جداگانه نیستند. جامعه‌ای زنده‌اند که هویتشان بر تبار، ایمان و حافظه استوار است و نسل به نسل منتقل می‌شود.