اروتیک دایوادنیا

دایوادنیاها طبقهٔ برهمنان زرگر در ساحل غربی هند هستند و هر دو بخش این عبارت اهمیت دارند. خانواده‌های ایشان نسل‌ها در شهرهای گوا، کونکان و ساحل کارناتاکا طلا را به دستبند، گردنبند و زیورآلات عروسی تبدیل کرده‌اند. در عین حال، همواره بر این باور بوده‌اند که از تولد برهمن‌اند، نه صرفاً یکی دیگر از طبقات صنعتگر. خود این نام این ادعا را تأیید می‌کند. دایوجنا واژه‌ای سانسکریت به معنای کسی است که خدا یا جریان سرنوشت را می‌شناسد، واژه‌ای که مدت‌ها برای اخترشناسان و مردان دانشمند به کار می‌رفت، و این جامعه آن را به عنوان بیانیه‌ای دربارهٔ تبار خود حفظ کرده است. شت و گونه‌های آن از رایج‌ترین نام‌های خانوادگی‌اند و در تابلوی مغازه‌ها در سراسر ساحل آشناست.

طبقات برهمن همسایه مدت‌ها این ادعا را رد کرده‌اند و این بحث بیشتر به آیین‌ها مربوط بوده است: چه کسی اجازه دارد منترهای ودایی را بخواند، نخ مقدس بر تن کند و مراسم خانگی را رهبری کند. پاسخ دایوادنیاها حفظ همین آیین‌ها بوده است. در بسیاری از خانواده‌ها هنوز پسرها مراسم نخ مقدس را می‌گذرانند. خانواده‌ها الههٔ خانوادگی، یا کولادوی، را در زیارتگاهی اجدادی گرامی می‌دارند. این جامعه همچنین مرکز رهبانی خاص خود را در کارکی، نزدیک هوناوار در اوتارا کانادا، نگه می‌دارد که سوامی‌هایش به عنوان رهبران معنوی آن عمل می‌کنند. در گوا، معبد کالیکا در کاسارپال هنوز خانواده‌هایی از دایوادنیاها را جذب می‌کند که نسل‌ها پیش از آن ایالت رفته‌اند.

زبان از نقشه پیروی می‌کند. خانواده‌ها در گوا و ساحل کارناتاکا در خانه کونکانی حرف می‌زنند، زبانی هندوآریایی که میان ماراتی در شمال و کانادای دراویدی در جنوب قرار دارد. آنان که در کونکانِ ماهاراشترا و مومبای ریشه دارند ماراتی حرف می‌زنند و دایوادنیاهای کارناتاکا معمولاً به کانادا هم به آسانی سخن می‌گویند. بخش عمدهٔ این پراکندگی به حکومت پرتغالی در گوا بازمی‌گردد. خانواده‌های هندو که زیر فشار تغییر دین و تخریب معابدشان بودند، سرزمین‌های زیر فرمان پرتغال را به سوی مناطق ماراتا و کانادا ترک کردند و تجارت و خدایان خانگی خود را با خود بردند.

تجارت طلا هنوز دیده می‌شود و مغازه‌های جواهرفروشی که خانواده‌های دایوادنیا اداره می‌کنند همچنان از ارکان بازارها از مومبای تا منگالورو هستند. با این حال، بیشتر اعضا اکنون از راه حرفه‌های آزاد، کسب‌وکار و مشاغل حقوق‌بگیری امرار معاش می‌کنند. آنچه امروز جامعه را کنار هم نگه می‌دارد کمتر میز کارگاه است و بیشتر تقویم: جشن‌های الهه، مراسم نخ مقدس و ازدواج‌هایی که همچنان تمایل دارند در شبکه‌ای بمانند که سه ایالت و شهرهای فراتر از آن را در بر می‌گیرد.