اروتیک میرشکار

میرشکارها نام خود را از یک عنوان قدیمی دربار گرفته‌اند. در فارسی، میر به معنای رئیس و شکار به معنای شکار است، و در دربارهای هند مسلمان، میرشکار مأمور رسمی شکار سلطنتی بود. در بیهار همین واژه بر گروهی بسیار فروتن‌تر نشست: جامعه‌ای مسلمان که مردانش از گرفتن پرندگان وحشی و فروختن آن‌ها، چه برای دیگ و چه برای قفس، امرار معاش می‌کردند. آنچه میرشکارها را از همسایگانشان جدا می‌کرد هرگز سرزمین جداگانه یا زبان خاصی نبود. آن حرفه بود، و آوازه‌ای که با آن همراه شد.

این کار مهارت واقعی می‌طلبید. صیاد پرنده باید می‌دانست کدام گونه‌ها در کدام فصل به کدام تالاب یا مزرعه می‌آیند و چگونه باید آن‌ها را به دام انداخت. این دانش در خانواده‌هایی منتقل می‌شد که، مانند بسیاری از بیرادری‌های مسلمان بیهار، بیشترشان در درون جامعه ازدواج کرده‌اند. دینشان اسلام سنی است، با مسجد، نماز جمعه، دو عید و آیین‌های اسلامی ازدواج و تدفین. در زندگی روزمره، میرشکارها بخشی از روستاهای دشت گنگ‌اند. آنان به زبان اردو و هندی و نیز گویش محلی منطقه‌های خود سخن می‌گویند و روستاها و بازارها را با همسایگان هندو و مسلمان از هر طبقه‌ای مشترک دارند.

نقطه عطف، قانون حفاظت از حیات وحش هند در سال 1972 بود که شکار و تجارت بیشتر پرندگان وحشی را غیرقانونی اعلام کرد. معیشتی که نسل‌ها به ارث رسیده بود به حرفه‌ای جنایی بدل شد. اجرای قانون برای سال‌ها ناهموار بود، اما جهت آن روشن بود. خانواده‌های میرشکار به کار کشاورزی، تجارت کوچک و کار مزدی روی آوردند، همان ترکیبی که بسیاری از بیهار روستایی را سرپا نگه می‌دارد. این جامعه هنوز از نظر اقتصادی حاشیه‌ای است و دولت آن‌ها را در زمره طبقات عقب‌مانده فهرست کرده است، که دسترسی ایشان را به سهمیه‌های محفوظ در آموزش و مشاغل دولتی فراهم می‌کند.

آن‌ها همچنین بخشی از داستان گسترده‌تر پسماندا هستند، یعنی مسلمانان عقب‌مانده هند. خواست‌های پسماندا برای به رسمیت شناخته شدن جدا از اشراف، یعنی خاندان‌های نخبه، از دهه 1990 به نیرویی واقعی در سیاست بیهار بدل شده است. برای میرشکارها، این چارچوب اهمیت دارد. این چارچوب آن‌ها را مردمی توصیف می‌کند که با حرفه‌ای موروثی و با از دست رفتن آن شکل گرفته‌اند، نه حاشیه‌ای بر یک عنوان سلطنتی.