اروتیک رالته

در میزورام، رالته برچسبی قوم‌نگارانه‌ی مبهم نیست، بلکه نامی است که در دفترهای ثبت مدارس، فهرست‌های کلیسا و برگه‌های تیم‌های فوتبال دیده می‌شود. این یکی از تبارهای بزرگ میزو است و، مانند دیگر نام‌های تبار میزو، به‌عنوان نام خانوادگی نیز به کار می‌رود، پس هویت آشکارا همراه کسانی است که آن را دارند. رالته‌ها مردمی درون مردمی دیگرند: تباری با سنت‌های خاص خود درباره‌ی منشأ و زیرتبارهای خویش که مدت‌ها پیش در جامعه‌ی گسترده‌تر میزو در سرزمین کوهستانی میان بنگلادش و میانمار ادغام شده است. آن سرزمین، بلندی‌های شمال‌شرقی دورافتاده‌ی هند است، جایی که رشته‌کوه‌های جنگلی از شمال به جنوب کشیده شده‌اند و روستاها به سنت برای دفاع بر فراز تپه‌ها بنا می‌شدند. پیش از آنکه بریتانیا در دهه‌ی 1890 تپه‌های لوشای را ضمیمه کند، خانواده‌های رالته در روستاهایی زیر فرمان رئیس قبیله، در کنار دیگر تبارها زندگی می‌کردند و بسیاری از آن روستاها را رؤسای لوسی از خاندان سایلو اداره می‌کردند. این درهم‌آمیزی در زبان نیز اثر گذاشت. رالته‌ها زمانی گویش ویژه‌ی خود را داشتند که با زبان لوسی، که بعدها میزوی معیار شد، متفاوت بود. امروز تقریباً همه‌ی رالته‌ها میزو را به‌عنوان زبان نخست خود سخن می‌گویند، زبانی از خانواده‌ی کوکی‌چین در تیره‌ی سینو-تبتی.

دین تقریباً به‌کلی در چند نسل دگرگون شد. مبلغان مذهبی در سال 1894 به این تپه‌ها رسیدند و رالته‌ها، همچون میزوهای دیگر، اکنون در اکثریت قاطع مسیحی‌اند. کلیسای پرسبیتری بزرگ‌ترین است و پس از آن کلیسای باپتیست و دیگر فرقه‌ها قرار دارند. زندگی کلیسایی ریتم هفته را تعیین می‌کند و بخش عمده‌ی کار رفاه اجتماعی جامعه را بر عهده دارد. آیین کهن قربانی‌کردن در روستاها برای آرام کردن ارواح دیگر انجام نمی‌شود. اما چرخه‌ی کشاورزی که زمانی بر آن نشانه می‌گذاشت، هر ساله در ماه مارس در جشن چاپچار کوت که در دهه‌ی 1970 احیا شد، هنوز برگزار می‌شود و در آن رقص چراو با کف‌زدن با نی‌های بامبو جمعیت زیادی را جلب می‌کند. ارزش‌های کهن نیز بیش از آیین‌های کهن دوام آورده‌اند. تلاومنگایهنا، اخلاق میزو که به‌آرامی دیگران را بر خود مقدم می‌دارد، هنوز چیزی است که مردم هنگام مرگ کسی که کل محله برای یاری بیرون می‌آید، یا وقتی داوطلبان انجمن جوانان میزو پس از رانش زمین ظاهر می‌شوند، به آن استناد می‌کنند. قرن بیستم چرخش‌های سخت‌تری به همراه آورد: قحطی گل‌دهی بامبو در سال 1959 به شورش جبهه‌ی ملی میزو در سال 1966 خوراک داد و دو دهه شورش با توافق صلح سال 1986 و کسب ایالت در سال بعد پایان یافت. خانواده‌های رالته از آن سال‌ها و همراه با بقیه‌ی میزورام روستایی، جابه‌جایی اجباری و گردآوری روستاها را گذراندند و نام این تبار همچنان یکی از آشناترین نام‌ها در زندگی عمومی ایالت است.