اروتیک ایرولاها

ایرول در زبان تامیلی به معنای تاریکی است و ایرولاها این واژه را به‌عنوان نام خود حفظ کرده‌اند، از زمانی که بیگانگان درباره‌ی آنان می‌نوشته‌اند. این واژه به پوست آنان و به لبه‌ی جنگلی اشاره دارد که همواره در آن کار کرده‌اند، یعنی بوته‌زار و سرزمین خشک برگ‌ریز بر دامنه‌های نیلگیری و تپه‌های پایکوهی که رشته‌کوه‌های غات غربی و شرقی به دشت‌ها فرود می‌آیند. امروز بیش از دویست هزار نفر در شمال ایالت تامیل نادو، نیلگیری، آتاپادی در ناحیه‌ی پالاکاد ایالت کرالا و روستاهای همسایه‌ی کارناتاکا زندگی می‌کنند. ایرولاهای کوهستانی و ایرولاهای دشتی منطقه‌ی چنگل‌پت و تیروالور تا حدی از یکدیگر دور شده‌اند، اما زبان همچنان پابرجاست. ایرولایی زبانی دراویدی است و آن‌قدر به تامیلی نزدیک است که بیگانگان آن را لهجه‌ای خشن می‌پندارند و یکی می‌شمارند، در حالی که چنین نیست: واژگان ویژه‌ی خود را برای گیاهان، جانوران و خویشاوندی دارد و گویشوران به محض ترک سکونتگاه به تامیلی یا مالایالامی روی می‌آورند. دین بر پایه‌ی خدایان کوه و نیاکان استوار است که الهه‌ی کانیاما برجسته‌ترین آن‌هاست و در عمل با هندوییسم پیرامون ادغام شده، بی‌آنکه کاملاً در آن حل شود. معیشت دیرینه جنگل بود: عسل، تمرهندی، گیاهان دارویی و موش‌هایی که از خاکریز مزارع برنج گرفته می‌شد، همراه با غلاتی که موش‌ها ذخیره کرده بودند. بیشتر ایرولاها امروز به کار کشاورزی مزدی مشغولند و تاریخ اخیر این جامعه شامل سابقه‌ی طولانی کار اجباری و وام‌بسته در کارخانه‌های برنج و کوره‌های آجرپزی است.

ایرولاها در خارج از هند بیشتر به خاطر کاری شناخته می‌شوند که نزدیک بود آنان را نابود کند. ایرولاها صیادان مار شبه‌قاره بودند و تجارت پوست تا زمانی که قانون حفاظت از حیات وحش سال ۱۹۷۲ این کار را یک‌باره ممنوع کرد، هزینه‌ی این مهارت را می‌پرداخت و آنان را با دانش، اما بدون بازار رها کرد. در سال ۱۹۷۸ از این وضعیت، انجمن تعاونی صنعتی مارگیران ایرولا در ساحل جنوب چنای پدید آمد. اعضا چهار گونه‌ای را که پشت بیشتر مرگ‌های ناشی از نیش مار در هند قرار دارند می‌آورند: کبری عینکی، کرایت معمولی، افعی راسل و افعی اره‌ای. هر مار چند بار در طی چند هفته دوشیده می‌شود، نشان‌گذاری می‌شود تا دوباره گرفته نشود، سپس در همان جایی که پیدا شده رها می‌شود. زهر به آزمایشگاه‌هایی می‌رود که پادزهر می‌سازند و بخش بزرگی از عرضه‌ی هند هنوز از دستان ایرولاها می‌گذرد. دارایی واقعی ردیابی است، نه خود مارها: در سال ۲۰۱۷ دو مرد ایرولا با نام‌های Masi Sadaiyan و Vadivel Gopal به فلوریدا برده شدند تا پیتون‌های برمه‌ای را در اورگلیدز شکار کنند و آن‌ها را از مکان‌هایی بیرون کشیدند که گروه‌های زمینی ایالت پیش‌تر جست‌وجو کرده بودند. باید صریح بود که این چه معنایی دارد: جامعه‌ای که در حاشیه‌ی اقتصاد هند نگه داشته شده، دانش میدانی‌ای را حفظ می‌کند که هیچ آزمایشگاهی نتوانسته جایگزینش شود، و برای آن بسیار اندک پرداخت می‌شود.